Birtingur - 01.01.1966, Qupperneq 89

Hverjar voru þá þessar ljóðaþýðingar, sem
metnar voru einnar línu virði að fróttagildi?
Jón Óskar birti þarna þýðingu á höfuðsmíð
eins fremsta ljóðskálds Frakka, hinu mikla
ljóði eftir Blaise Cendrars um Síberíulestina
og Jóhönnu litlu frá Frakklandi — samtals 20
tímaritssíður, margra mánaða eljuverk ágæt-
lega af hendi leyst. Með öðrum orðum stór-
virki sambærilegt við þýðingu Magnúsar Ás-
geirssonar á Kvæðinu um fangann eftir Wilde
eða Hinum tólf eftir Block. Geir hafði þýtt
fjögur ljóð eftir þrjú öndvegisskáld, tvö sænsk,
eitt frá Brasilíu.
Engan þyrfti að undra, þótt skáldum hyrfi
starfslöngun við svo dræmar undirtektir. En
þau eru illu vön og vinna sitt verk af þörf,
svo að jafnvel mesta tómlæti fær ekki bugað
þau. Hitt er alvarlegra, að við svona frétta-
þjónustu hlýtur smátt og smátt að skapast það
almenningsviðhorf, að bókmenntastörf séu
harla fánýt og varla umtalsverð iðja — en það-
an er stutt Ieið til andlegrar auðnar, þar sem
ekkert fær þrifizt nema kræklur dátasjónvarps
og sorprita.
Við verðum að gera okkur ljóst, að andóf gegn
ásókn erlendrar skrílmennsku er aðeins varn-
arþáttur íslenzkrar menningarbaráttu. Sókn-
arþátturinn er fólginn í varðstöðu um
hverja ærlega viðleitni til að hefja andlegt líf
fólksins í landinu, í samstöðu allra sem
samleið eiga að því marki, í vilja á að
leggja bæði fé og fyrirhöfn í sölurnar fyrir
gróandi íslenzka þjóðmenningu.
llla pökkuð iðja
í þessu sambandi fæ ég ekki orða bundizt um
viðbrögð sumra blaðamanna við hinu mikla
verki Sveins Skorra Höskuldssonar um Gest
Pálsson, ævi hans og skáldskap.
Það er sannarlega ekki hversdagsviðburður,
að íslenzkur fræðimaður sökkvi sér niður í
frumrannsóknir á ævistarfi rithöfundar sem
hátt hefur borið í bókmenntum okkar á sein-
ustu öld eða áratugum. Sveinn Skorri er með-
al undantekninga. í fjölda ára hefur hann
verið að kanna tiltæk gögn og munnlegaT
geymdir austan hafs og vestan varðandi þenn-
an brautryðjanda raunsæisstefnunnar í is-
lenzkum bókmenntum, og fyrir jólin lagði
hann fram niðurstöður sínar, geysimikið rit-
verk í tveimur bindum. En hvað gerist þá?
Er ekki fögnuður mikill meðal bókmennta-
þjóðarinnar yfir slíku framtaki? Æinei. Það
er eins og hann hafi boðið hundi heila köku.
Alltofmikilnákvæmni, segja menn. Alltoflang-
dregið, segja menn. Alltofslælegúrvinnsla, segja
menn. Þó kastar fyrst tólfunum þegar maður,
sem að loknu margra ára háskólanámi gerir
það að lífsstarfi sínu að halda til haga hjóna-
bandstilkynningum, veðurfregnum, útvarps-
BIRTINGUR
87