Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1940, Síða 59

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1940, Síða 59
HULDA SKÁLDKONA 37 legt, að Hulda, sem unni þjóðlegum fræðum frá byrjun vega (Smbr. inn- gangskvæðið), leitaði inn á landar- eign þeirra til yrkisefna. Sýnir þessi ljóðsaga hennar einnig, að henni lætur vel að spinna hinn gullna þráð þjóðsagnanna, því að kvæða flokkur þessi er haglega gerður bæði að orðavali og bragarháttum, ekki stórbrotinn, en auðugur að skáld- legum og fögrum líkingum. í ljóðasafninu Segöu mér að sunn- an (1920) leikur Hulda löngum á sömu strengi og áður. Margt það, sem íslensk náttúra á fegurst að bjóða, andar í þessum þýðu kvæðum hennar og speglast þar í völdum myndum málsins. Yfir öðrum kvæð- anna hvílir heillandi angurblíða, sérstaklega þulunum og þeim ljóð- unum, sem eru með þjóðsagnablæ (“Æfintýri”, “Signý og Hagbarður” °- fl.). Prýðisfalleg eru kvæðin “Álfheiður”, “Slagfiður”, “Sumarið uiun líða” og “Aftanljómi”. Ekki verður heldur með sönnu neitað, að yrkisefnin eru hér nokkuru fjöl- breyttari en áður var; hér eru kvæði °rt erlendis (“Oxford”, “Við grafir krossfara”), en þó er hugur skáld- konunnar altaf hálfur heima, svo fasttengd er hún átthögum og ætt- landi (Smbr, kv. “íslenskur hestur”). Lítt er þá að undra, að hún þýðir kvæði eins og “Home, Sweet Home”, hinn fræga lofsöng heimilisins eftir Payne. í kvæðabókinni Viö yzta haf (1926, sem er eitt af aðal ljóðasöfn- Um Huldu, kennir þó hvað mestrar fjölbreytni; í sum þeirra sækir hún efnið aftur í fornöld; önnur eru al- þýðuvísur um atburði og sagnir; þá eru hér “Sveitasöngvar” Og mörg erfiljóð og minninga, er hún nefnir “Minjar”. Loks eru þýðingar eftir Heine, Longfellow, Uhland og fleiri. Hulda er því sem fyrri sjálfri sér trú um hugðarefni og skáldskapar- svip. Þróttmeiri eru þó ýms þessara kvæða en hin, sem á undan fóru; eigi að síður en hin hreina lýrík höfuðeinkenni þeirra sem áður. f einu fegursta kvæði safnsins, “Helga Bárðardóttir”, hefir skáldkonan ó- beinlínis lýst sjálfri sér, svo að eigi verður betur gert í stuttu máli: Hún skildi, hvað lindin í lyngi söng, og ljóðin, er kváðu vötnin ströng I fallgljúfrum dulardökkum, og lóunnar sorgbliða sjafnarmál, siguróp fálkans, hvelt sem stál, og grashvísl í grænum bökkum. Hið óbreytta náttúru-móðurmál mætti þeim strengjum í hennar sál, er hljómanna hreinleik geyma; hún lærði barnung að þýða þá, þeir voru sannari en mönnum hjá, því hún átti þar aldrei heima. Dýpstum tónum hefir Hulda þó náð úr hörpunni í kvæðasafninu Þú hlustar Vör (1933). Þeim til fróð- leiks, sem kunna að furða sig á heiti bókarinnar, má geta þess, að það er ávarp til ásynjunnar Varar, en frá henni er þannig sagt í Snorra-Eddu: “Vör, hon er vitr og spurul, svá at engi hlut má hana leyna; þat er orð- tak, at kona verði vör, þess er hon verðr vís.” Og fjarri fer því, að skáldkonan hafi valið þessum Ijóða- flokki sínum nafn af handahófi; með fölskvalausri hreinskilni lýsir hún hér dýrkeyptri innri reynslu sinni, gerir lesandann hluthafa í hjart- fólgnustu draumum sínum og kær- ustu minningum. Bjart er yfir inngangskvæðinu, á-
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100
Síða 101
Síða 102
Síða 103
Síða 104
Síða 105
Síða 106
Síða 107
Síða 108
Síða 109
Síða 110
Síða 111
Síða 112
Síða 113
Síða 114
Síða 115
Síða 116
Síða 117
Síða 118
Síða 119
Síða 120
Síða 121
Síða 122
Síða 123
Síða 124
Síða 125
Síða 126
Síða 127
Síða 128
Síða 129
Síða 130
Síða 131
Síða 132
Síða 133
Síða 134
Síða 135
Síða 136
Síða 137
Síða 138
Síða 139
Síða 140
Síða 141
Síða 142
Síða 143
Síða 144
Síða 145
Síða 146
Síða 147
Síða 148
Síða 149
Síða 150
Síða 151
Síða 152
Síða 153
Síða 154
Síða 155
Síða 156
Síða 157
Síða 158
Síða 159
Síða 160
Síða 161
Síða 162
Síða 163
Síða 164
Síða 165
Síða 166
Síða 167
Síða 168
Síða 169
Síða 170
Síða 171
Síða 172
Síða 173
Síða 174
Síða 175
Síða 176
Síða 177
Síða 178
Síða 179
Síða 180
Síða 181
Síða 182
Síða 183
Síða 184
Síða 185
Síða 186
Síða 187
Síða 188
Síða 189
Síða 190

x

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga
https://timarit.is/publication/895

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.