Stígandi - 01.04.1945, Blaðsíða 16

110
INDRIÐI EINARSSON
STÍGANDI
Því segir einiivers staðar: „Enginn er mikilmenni í augum her-
bergisþjóns síns.“ En Jdcssu er ekki svo farið um alla. Til eru
menn, sem þola það, að vera daglega undir smásjá heimilismanna
sinna og nágranna og missa einkis í um álit fyrir því. Ég vil trúa
yður fyrir því, að þessir menn eru mestu mennirnir, og hver
sæmilega greind manneskja getur gert sér grein fyrir því, hvernig
á því stendur.
Indriði Einarsson gerði ekki kröfu til að vera álitinn mikil-
menni. En hann var einn Jjeirra manna, sem óx við kynningu.
Eftir því sem ég kynntist honum lengur, því meiri mætur fékk
ég á honum, og voru skoðanir okkar þó um sitt hvað harla sundur-
leitar. Eitt mat ég mjög mikils í fari hans: Hann Jjorði að skipta
um skoðun á einu og öðru, ef reynsla, breyttir tímar og ný þekk-
ing færði honum lieim sanninn um, að gamla skoðunin væri hald-
laus orðin.
I. E. var enginn steingervingur, heldur enginn spekúlant, sem
var alltaf að reikna út öruggt skiprúm iianda sér, og allra sízt var
hann heigull, sem fékk sig ekki til að yfirgefa gamalt skip og
gamalt föruneyti, þó að samvizkan mótmælti áframhaldandi sam-
vistum.
I. E. notaði vel tímann, sem fyrr segir. Eg Iield, að hann hafi
aldrei setið auðum höndum. Þegar iiann fékk sér kaffi með
kunningja sínum á kaffihúsi, var liann ævinlega bæði fræðandi
og liressandi. Þegar liann skemmti sér, gerði liann Jiað af áhuga
og krafti. Þegar liann spjallaði við náungann, gerði hann það
líka með andlegu fjöri og oft með skapandi krafti. Silalegir menn
og latir voru lionum ekki að skapi.
Ættrækinn var I. E. og ættstoltur. Hann liafði miklar mætur á
Páli lögmanni Vídalín, ættföður sínum, en liann var fimmti
maður frá lionum kominn (Hólmfríður Pálsdóttir — Halldór —
Sigríður — Einar — Indriði.)
I. E. var svo heppinn að eiga merka og forsjála konu, sem sá
um heimili þeirra með framúrskarandi umliyggju og útsjón.
Börnin voru mörg og efnileg. Heimilið var glatt, og listin átti
þar sitt óðal. Fjöldi menntamanna og kvenna gekk þar út og
inn. Börnin blessa minningu föður síns. Ég hefi kynnzt þeim öll-
um nema tveimur, en ég veit, að öll unnu þau föður sínum heitt
og inniiega. Þeim verður tíðrætt um liann, af því að hann auðgaði
líf þeirra. Þau eru stolt af því að vera börn iians.
Indriði Einarsson unni lieitt. Ástin var óslítandi þáttur í lífi