Stígandi - 01.04.1945, Blaðsíða 17

STÍGANDI
INDRIÐI EINARSSON
111
lians. Fegurðin lireif hann og varpaði Ijóma á líf hans allt og
iengdi það. Ast hans var órjúfanlega tengd fegurð lífsins.
Hann unni Reglu vorri og var henni trtir til hinztu stundar,
og ber það vitni tun skapgerð hans.
Hver maður ber mikinn svip þeirrar aldar, sem hefir fóstrað
hann. I. E. var að námi við háskólann í Kliöfn milli 1870 og 1880,
þegar kröfurnar um þingræði og kjörrétt almennings voru efst á
baugi þar og víðar. Hann var einn þeirra mörgu íslendinga, sem
börðust fyrir þessum nýjungum hér heima. Trúin á þetta skipu-
lag var farin að dofna síðustu árin, og hann fyrirvarð sig ekki
fyrir að láta það í ljós, að vonirnar um árangurinn af þessari ný-
skipan hefðu að sumu leyti brugðizt. Æviminningar hans bregða
ljósi yfir þetta, og vil ég ráða öllum þeim, sem vilja kynnast I. E.,
að lesa þær.
í viðtali við lærða menn notaði I. E. að 19. aldar sið lærðra
manna mikið af útlendum orðum, en menntun hans stóð föst-
um fótum, ekki einungis í erlendum jarðvegi, heldur og í íslenzk-
um. Sturlungu kunni hann allra manna bezt. Hann dáðist að
góðurn herforingjum og andans mönnum fyrri tíma, að her- og
ættaraðli og þó mest að andans mikla aðli með öllum þjóðum.
Fyrir réttum og sléttum peningaaðli beygði hann aldrei knje.
Fyrir því hafði hann líka hreinar hendur til æviloka. Hann tók
aldrei þátt í klækjum víxlara og annarra mammonsþjóna, hvort
sem þeir voru í forgarði musterisins eða utan hans.
Nafni Indriða Einarssonar fylgir alltaf heiðríkja og þægileg til-
finning.
Oss eru öllum gefnar 24 klst. á sólarhring til afnota og umráða.
Það er mikill auður, en mörgum er því miður lagið að gera lítið
úr miklu. Sumir spinna úr þessunr mörgu 24 klukkustundum
hengingaról að liálsi sér og annarra. Annar flokkurinn ríður úr
þeim bölvamöskva handa náungum sínum. Þriðji flokkurinn
mótar úr þeim auðæfi handa sér og stundum líka handa öðrum,
en fjórði flokkurinn spinnur úr þeim gleðinnar glitvef handa
sér og samferðamönnum sínum, hlýja og fagra farsældarvoð sér
og þjóð sinni, bjargtaug yfir á land lifenda og auð til handa
ódauðlegri sál sinni.
Um trúarlíf I. E. fæ ég ekkert annað sagt en það, að liann
trúði á algóðan guð og ódauðleika sálarinnar.
Ég trúi því staðfastlega, að lífið brosi við honum, í allri sinni
dýrð, á Iðavöllum eilífðarinnar.