Stígandi - 01.04.1945, Blaðsíða 56

150
FYRSTU GÖNGURNAR MÍNAR
STÍGANDI
árangurslaust. Ég reyndi að halda á mér hita með því að hreyfa
mig ofurlítið um.
Ef til vill hafði ekkert getað orðið af göngum vegna dimm-
veðurs, og mennirnir lialdið kyrru fyrir við kofa sinn, sem ég
vissi, að var einhvers staðar lengra inn á afréttinni.
Þá er ég hugði skammt til rökkurs, réð ég það af að bíða ekki
lengur. Hélt ég af stað heimleiðis, vonsvikinn og kaldur.
Þegar tæpur þriðjungur leiðarinnar var að baki, vissi ég, að
nokkrir þeirra manna, sem ganga skyldu vesturpartinn, áttu að
hafa náttstað niðri í dalnum, vestan megin árinnar, ef af göngum
liafði orðið. Þar skyldu og einnig hafast við nætursakir þeir
menn, sem ég átti að mæta, og ég að sjálfsögðu líka. Ekkert skýli
var þar þó, og enginn hafði tjald með sér, svo að búast rnátti við
kaldri gistingu. Ég t ildi nú vita, hvort þarna myndi ekki ein-
hverja menn að hitta, og fór því niður í dalinn, sem orðinn er all-
djúpur þarna. En til að komast á náttstaðinn varð að fara yfir
tvær ár, fyrst þá, sem fellur eftir dalnum, og síðan aðra, sem
kernur þar suðvestan af öræfum og sameinast þær rétt norðar.
Ég var fyrst í nokkrum vafa um, hvort ég ætti að fara vestur yfir.
En ég var rennvotur livort sem var, og þar sem ég áleit ána mitt
meðfæri, þá lagði ég í liana, þar sem mér sýndist hún væðilegust,
og gekk það vel. Þegar ég kom að hinni ánni, þá virtist mér hún
ekki eins auðveld yfirferða. Svo dinnnt var nú orðið, að ég gat
ekki greint, hvort nokkrir menn væru vestan árinnar. En er ég
fékk ekkert svar eftir að liafa kallað, þóttist ég þess vís, að þar
mundu engir vera. Hætti ég því við að vaða vestari ána.
Nú settist ég að þarna í tanganum á milli ánna, ég held án
þess að liafa nokkra áætlun í huga. Ég var eiginlega ekki hrædd-
ur, en einhver ónota geigur var þó í mér. Mér var hálfkalt, enda
nær holdvotur, því að á þessunt tínia var minni völ vatnsheldra
hlífðarfata en nú er orðið, og lirkoman var alltaf hin sama. Ég
var líka orðinn hálfþreyttur. En ég var ekki svangur, því að ég
hafði nógan mat með mér. Næturmyrkrið var nú að skella yfir,
kjarkurinn fór minnkandi og vonbrigðin vaxandi. — Ég lagðist
fyrir á grasbletti í skjóli fyrir norðanáttinni. Og ég mun fljótt
hafa fallið í eitthvert svefnmók. En líklega aðeins stutta stund.
Þá hrökk ég upp við eitthvert hljóð. Ég hlustaði. Og nú heyrði ég
glöggt að hundur gelti. En ég gat ekki vel áttað mig á, hvaðan
geltið kom, en helzt heyrðist það vera suðaustan af fjallsbrúninni.
Líklega eru gangnamenn þeir, sem ég átti að mæta, að korna nú.