Stígandi - 01.04.1945, Qupperneq 30

124
VEÐMÁLIÐ
STÍGANDI
Erfiður dagur?
Sá, sem ætlar sér að brjóta nýjar leiðir, getur ekki búizt við því,
að allt gangi eins og í lygasögu, svaraði Níels spaklega. Allar hug-
sjónir og öll réttlætismál krefjast mikilla fórna. khr í sannleika
sagt, hefir þetta svo sem ekki verið andskotalaus dagur fyrir mig.
Og hverjar eru svo niðurstöðurnar eftir daginn?
Niðurstöður? Það er nú fullsnemmt að tala um niðurstöður,
meðan tilraunin er á byrjunarstigi. En þrátt fyrir allt er byrjunin
hreint ekki verri en við mátti búast.
Hvað er það, sem hefir reynzt þér óþægilegast í dag?
Ja, það veit ég svei inér ekki. En það er annars bezt, að ég byrji
á byrjuninni. Það stappaði nærri uppistandi í búðinni í dag.
Ekki þó meira en stappaði nærri?
Önnur stelpan, sem vinnur með mér í búðinni — hún Alla
Dúlla, Jiú kannast við hana, — kom of seint, sem er raunar ekki
ný bóla. Og ekki nóg með það. Hún fór að liæla sér af því að geta
leyft sér Joað að koma of seint án Jiess að eiga nokkuð á hættu, Jrví
að hún væri svo anzi sniðug að slá ryki í augun á liúsbóndanum.
S\’o spurði hún mig að lokum, hvort mér fyndist hún ekki vera
anzi sniðug.
Hverju svaraðir Jdú?
Eg sagði henni blátt áfram, að ég sæi engin sniðugheit í Jressu,
og Jretta væri síður en svo til þess að hæla sér af því. Það ætti að
vera búið að reka liana fyrir löngu, ef nokkurt réttlæti væri til í
heiminum.
Hvernig tók ungfrúin þessu?
Það var nærri Jrví hlægilegt að sjá og heyra, hvernig hún rauk
upp. Hún spurði mig, hvað mér kæmi Jietta eiginlega við. Ég liefði
ekkert yfir henni að segja.
Ég svaraði lienni því, að Jrað væri mikið rétt, en hún hefði spurt
mig og ég liefði svo svarað sannleikanum samkvæmt. Og ég bætti
því við, að ég teldi mig hafa fullan rétt til Jiess að láta liann í ljós,
Jiegar mér þóknaðist. En jrað vildi sú litla ekki viðurkenna.
Þetta smá-jókst svo orð af orði. Hún krafðist þess, að ég gerði
rækilega grein fyrir ])\í, hvers konar manneskju ég héldi hana
vera, og slíkum spurningum svaraði ég auðvitað af fullri hrein-
skilni og sannleikanum samkvæmt. Það varð til þess, að hún rauk
í kaupmanninn, húsbónda okkar, og klagaði mig. Kvaðst lnin ekki
gera sig ánægða með minna en ég bæði liana fyrirgefningar.
Svo hefir allt fallið í ljúfa löð að því loknu, skaut ég inn í.