Stígandi - 01.04.1945, Síða 33

STÍGANDI
VEÐMÁLIÐ
127
sé gefin fyrir að hafa sitt fram. Ég hugsaði sem svo, að það væri
engu spillt, þó að ég léti þetta eftir henni, svo að við örkuðum
heim til frænda og fengum þar góðar viðtökur. Bína lýsti því
yfir, að ég væri ekkert skemmtilegur núna og bað frænda að ráða
bót á því ástandi. Þurfti ekki lengi að ganga eftir honum til þess
að taka það hlutverk að sér. Það fannst honurn léleg karlmennska
af nýtrúlofuðum manni að liengja niður höfuðið.
Það skiptir engu máli, um hvað við töluðum, en það var tölu-
vert margt. Ég varð honum víst erfiðari en hann liafði búiz.t við,
því að rauður og andstuttur var sá gamli orðinn um það er lauk,
en lokin urðu þau, að við fórum fyrr en ætlað var og kveðjur urðu
ekki eins lijartnæmar og æskilegt hefði verið Bínu vegna. Hún var
alveg æf yfir því, hvernig ég hagaði nrér.
Þú hefir skýrt þetta fyrir henni á eftir.
Nei, ónei. Hvorki luin eða aðrir, að þér undanskildum, mega
fá minnstu nasasjón af því. Með því væri tilgangurinn eyðilagður.
Ég reyndi að tala um fyrir henni, og færði full rök að Jrví, að allt,
sem ég hafði sagt, var sannleikur, blákaldur sannleikur. En hún
vildi ekki hlusta á nein rök. Rök kvenfólksins eru venjulega
grátur og gnístran tanna, og Jreim beitti lnin óspart.
Hvað tókstu svo til bragðs?
Ég bara fór. Lét hana eiga sig. Ég gat ekki annað gert. Hún
jafnar þetta með sér í nótt.
Það er óvarlegt að treysta því, Níels minn, sagði ég. Þú ættir að
segja henni allt af létta. Það er ekki að segja hverjum sem er, Jregar
það er kærastan, sem í hlut á.
Ég þori það ekki, sagði vinur minn eftir nokkra þögn. Og allra
sízt eftir að þetta kom fyrir í kvöld lieima hjá frænda hennar. Ef
hún vissi, hvernig í öllu lægi, mundi ekkert geta komið í veg fyrir,
að hún færi beina leið heim til hans og segði honum allt af létta
til þess að réttlæta framkomu mína í kvöld. En Jregar svo er komið,
er þetta ekki neitt leyndarmál lengur, og þá Jrarf ekki að ganga
gruflandi að því, hver úrslitin verða. En Jrað má ekki líta svo út,
að Jretta sé neinn fíflskapur. Þetta á að skoðast eins og sjálfsögð og
eðlileg nauðsyn þess að bæta og fegra lífið, réttmæt og tímabær
aðgerð á hættulegri meinsemd. Nei, þetta má enginn vita, allra
sízt Bína. Hún jafnar sig.
Vonandi gerir hún það, sagði ég, en Jretta lagðist illa í mig.
Nokkrir dagar liðu, og ég hvorki sá Níels eða heyrði frá lionum.