Stígandi - 01.04.1945, Síða 46

140
ÓLAFUR í KÁLFAGERÐI
STÍGANDI
mælum, að hann myndi verða ófríður með aldrinum. Þótti mönn-
um, að til þess að sjá það hefði ekki þurft neina spádómsgáfu.
Ingveldur þessi giftist síðar manni, sem Jón liét. Bjuggu þau
á Stekkjarflötum í Eyjafirði. Sonur þeirra var Árni Eyfjörd, bráð-
gáfaður, sem brauzt ál'ram úr mestu örbirgð og lærði læknisfræði,
en dó ungur að loknu námi. Seinna giftist Friðrik, og liét kona
hans Guðrún, eins og áður er sagt. Þótti hún mjög líkjast bónda
sínum í framkomu. Sagt var, að hún hefði fremur hvatt hann
en latt að tala svo skýrt, að menn skildu það. Ollum kom saman
um það, að vel Iiefði farið á með' þeim hjónum, þótt bæði væru
þau skapstór og orðhvöss.
Olafur var enn á barnsaldri, þegar Guðrún fóstra lians dó.
Hafði hún sagt í banalegunni, að ekki þyrftu aðrir að sakna sín
en kötturinn og liann Láfi — svo var Ólafur kallaður þá. — Af
því má ráða, að henni hefir verið annt um drenginn. Tók Frið-
rika J^á við bústjórn með föður sínum og mun liafa gengið Ólafi
að nokkru leyti í móðurstað. Hún var góð og vönduð kona, tröll-
trygg og hugheil, en skaprík og skorinorð eins og liún átti kyn til.
Mjög jDÓtti Friðriku vænt um Ólaf. Hún dvaldi hjá honum alla
ævi og dó á heimili hans um síðustu aldamót, nær áttræð.
Fkki fannst mönnum, sem Jækktu Jsau feðgin, að Ólafi bregða
til fósturs eða frændsemi við þau í skapgerð og framkomu. Hann
var meinhægur, fáskiptinn, lilédrægur og svo feiminn og ófram-
færinn, að framan af ævinni var stundum eins og hann vissi ekki
sitt rjúkandi ráð, þegar hann var meðal ókunnugra. Þessi feimni
olli því, að í æsku vandist liann á ýmsa kæki, sem liann gat aldrei
að fullu losnað við.
Þegar liann var gestkomandi, átti hann bágt með að sitja kyrr.
Hann spratt á fætur, kleip sig einhvers staðar, gekk nokkur spor,
settist svo aftur. Þetta endurtók sig oft hvað eftir annað. Þegar
hann stóð á tali við mann, reyndi hann jafnan að færa sig þannig,
að maðurinn sæi ekki framan í hann. Gerðu sumir það að gamni
sínu að snúa sér á eftir. Þá færði Ólafur sig á nýjan leik.
Margir ókunnugir hentu gaman að Ólafi fyrir þetta vandræða-
fálm lians og mun það ekki hafa bætt úr, því að hann var afar-
viðkvæmur. En öllum, sem kynntust honum, varð hlýtt til hans,
vegna þess hve góðlyndur hann var og barnslega einlægur.
Friðrik í Kálfagerði var forn í skapi og lítið gefinn fyrir breyt-
ingar og Friðrika bar ótakmarkaða virðingu fyrir föður sínum.
Aldagamlir siðir héldust óbreyttir í kotinu. Baðstofukytran, sem