Breiðfirðingur - 01.04.1957, Blaðsíða 10

8
BREIÐFIRÐINGUR
Reyndi ég að bera hana spotta og spotta, en allt kom fyrir
ekki og skildi þar með okkur. Mörgum vikum eftir að ég
kom heim aftur, skilaði tíkin sér loksins, og var hún þá
grindhoruð og uppgefin.
Þegar komið var ofan af hálsinum, fórum við fram hjá
Arnardal. Þar var nokkuð af verbúðafólki, sem lifði flest
á sjónum. Einn bóndi bjó þarna, var túnið slétt og fallegt
og grjótgarður allt í kring. Ég var nokkrum árum síðar í
Arnardal við fiskveiðar, og man ég síðan eftir miðnætur-
sólinni þar.
Tók nú við löng hlíð, og var engin byggð á henni inn
að svo kölluðum Naustum, en þar er Isafjarðarkaupstaður
beint á móti, hinum megin fjarðarins; er örmjótt sundið á
milli. Það var venja okkar félaganna, að tveir okkar fengu
bátkænu lánaða á Naustum, til þess að skreppa yfir í kaup-
staciinn, lil þess að fá sér ýmislegt smávegis, sem við höfð-
um farið á mis við í ferðinni. Einnig var líka erindið að
finna menn að máli um fjársöluna daginn eftir, og kom
oft fyrir, að megnið af hópnum var upppantað, bæði lif-
andi sala og uppskorið. En uppskorið var það kallað, þegar
kindinni var slátrað og svo kjöt, mör, slátur og gæra selt
sitt í hvoru lagi. Þetta var að sjálfsögðu bæði meiri fyrir-
höfn og áhættusamara, en stundum var ekki annars kostur.
Þeir, sem eftir urðu hjá fénu, héldu áfram í náttstað,
sem þá var frekar stutt, inn að Kirkjubóli. Sátu þeir þar
hjá fénu, þar til myrkur var komið, en þá var bælt þar í
góðum högum. Við, sem á ísafjörð fórum, vorum komnir
áður en féð var yfirgefið. Síðan var gengið til bæjar og
beiðst gistingar. Var það auðsótt, og áttum við góða nótt.
A Kirkjubóli bjuggu þá Jón Halldórsson og Olöf kona hans.
Voru þetta myndar hjón í alla staði og komin á efri ár.
Voru þar ýmsir fornir siðir, sem ég ekki hafði vanizt áður.
Þegar okkur var borinn kvöldverður, þá var borin ein skál