Breiðfirðingur - 01.04.1957, Blaðsíða 43

Frá nítjándu öld
(Stutt erindi flutt í Breiðfirðingabúð.)
Kæru Breiðfirðingar! Við hljótum að vera vinir, vegna
átthagatengslanna. Þess vegna þakka ég það tækifæri, að
mega minnast hér á dvöl mína við Breiðafjörð og náttúru-
dýrðina þar.
Ég er Húnvetningur að ætt og uppruna. En missti for-
eldra mína ung og ólst upp hjá ættfólki mínu í Stykkishólmi.
Á Syðri-Völlum sá ég fyrst hvað jörðin okkar er þrungin
af dýrð Guðs. Þar skreið ég eða gekk fram á grænan varpa
til að passa að enginn stígi ofan á blómin mín — þau voru
svo falleg. Reyndist þeim þó hvorki vel né viturlega, sleit
þau upp og kreisti svo fast sem ég lifandi gat — í lófa mín-
um. Þar átti þeim að vera óhætt.
Eftir nokkur ár varð sú breyting, að ég skyldi fara frá
sveiiinni minni, í kaupstað. Þá átti ég bágt. Sofnaði ekki
einn dúr síðustu nóttina. I kaupstaðnum hlaut allt að vera
svo leiðinlegt. Þar myndi ég aldrei sjá húsdýrin ganga frjáls
um græna haga né fuglana verpa í torfþök bæjarhúsanna.
Þar væri ekki eitt einasta hátt fjall og enginn bæjarlækur.
Næsta morgun stóðu svo söðlaðir hestar á hlaðinu. Ég
ásamt fleira fólki áttum að leggja af stað til Stykkishólms.
Þar var allt betra en ég hafði búist við — þessi guðdómlega,
óbrotna jörð, vegleysur og holt víða milli húsanna — ef hús
skyldi kalla. Byggingarstíll var ekki til. Allir máttu byggja
og búa eins og þeim var hentugast. Víða voru garðar og gras-
blettir með lélegum girðingum. Sarnt var hestum, kúm og