Breiðfirðingur - 01.04.1957, Blaðsíða 47

BREIÐFIRÐINGUR
45
Efsta býli í þorpinu hét að Byggðarenda. Þar bjó maður,
sem Olafur hét, kallaður landsynningur. Hann var höfuð-
járnsmiður staðarins. Mishittur og viðskotaillur gat Land-
synningur verið við kvabbi þorpsbúa. Hefndu þeir þess með
því að uppnefna hreysi hans, eins og vísa Hannesar stutta
segir til um, þegar Landsynningur úthýsti honum:
Ólafs þykir óholl sál,
á því kennir þjóðin sling.
Ur rassgati brennur bál,
brýzt svo út í landsynning.
í foraðsveðri miklu dag einn í sláturtíðinni veiktist
Jóakim á Jaðri, þegar hann kom heim um kvöldið.
Var nú skotið á húsþingi og rætt um, hvort sækja skyldi
læknir eða fá á flösku. Horfið var að því ráði að fá á
flöskuna, því að peningar voru ekki fyrir hendi, en lán-
traust hjá Clausen á meðan vinnan stóð yfir. Sonur hús-
bóndans, Mangi muður, var sendur eftir flöskunni og lagt
ríkt á við hann að flýta sér, áður en búðinni yrði lokað.
Muður hljóp af stað. En á leiðinni rakst hann á leik-
bróður sinn, Kela Kláus. Kom þeim nú saman um að fara
á hnotskóg kringum húsin, ef þeir kynnu að rekast á eitt-
hvað skemmtilegt.
Gleymdist nú erindið um stund. Lítið var upp úr þessu
að hafa, því að fólk var yfirleitt inni í óveðrinu. Mundi
þá Muður eftir erindinu og hlupu þeir félagar niður að
búðinni. Búið var að loka búð, svo að erindinu varð ekki
fram komið. En hjá búðarveggnum sáu þeir félagar gríðar-
stórt skrímsli. Lá það með spekt að öðru leyti en því, að
það var á sífelldri hreyfingu með kjaftinn, sem var ægi-
legur ásýndum, líkt og það vildi bíta hvern, sem nálgaðist
það.