Breiðfirðingur - 01.04.1957, Side 44

42
BREIÐFIRÐINGUR
hænsnum alveg óhætt að ganga þar um og naga grastopp-
ana kringum hús, brunna og brekkur. Það var eiginlega eins
og allir ættu allt — saman — og væru eitt heimili.
Þarna var stórbrotið og sérkennilegt landslag. Háir klett-
ar, hólar og lægðir. I tveim stöðum grænir dalir með nokkr-
um bæjum og mátulegt bil milli þeirra. Það þótti mér
fallegt, þó einkum að standa á „höfðanum“ og horfa á
græna torfbæi með reyk upp úr strompum og steinlagða
stétt við dyrnar.
Breiðafjarðareyjar þekkja allir, hafa heyrt þeirra getið.
En ekki er víst að þeir hafi komið þar og séð búsæld fugl-
anna, orkuna þá, sem engin mannleg hönd megnar að buga.
Þeir, sem áttu eða liöfðu á leigu óbyggðar eyjar, gátu
sótt hvað eftir annað fullar fötur af eggjum, marga poka
af dún og mörg þúsund lundakofur. Næsta vor sást þó
engin breyting, þar var sama auðlegð, sama fórn sjálfsögð
og velkomin. Kringum eyjarnar sást varla í sjóinn fyrir
fuglum. Litlu höfuðin unnu hratt, og skildu öll þessi ólíku
tungumál.
I Stykkishólmi voru þá tvær verzlanir og ágæt viðskipti,
hægt að fá heilmikið af „krami“ fyrir 4—10 krónur og
allt til, sem okkur vantaði. Eg held, að verzlanasamband
hafi þar verið aðallega eða eingöngu við Dani. Allt skó-
tau var nefnt „danskir skór“ og oft sagt í búðum: „Hann
er seigur, danskurinn“, eða „Danskurinn kann lagið á því“.
Loks kom svo bakarí. Þá var mikið um dýrðir og ósköp
voru brauðin þá góð. Heil rúgbrauð kostuðu 25 aura, fransk-
brauð 12 aura, vínarbrauð 5 aura og snúðar 3. 011 mjólk
var unnin heima. Ef hún var seld, kostaði pottur af nýmjólk
10 aura, skilvindumjólk 5. En pottur af rjóma var víst
kominn upp í 25 aura. Fólkið var mjög vingjarnlegt og
mátulega kunnugt. Félagslíf þess fábrotið og öfgalaust.
Stjórnmál heyrði ég aldrei nefnd og stéttamunur kom vísl