Breiðfirðingur - 01.04.1957, Blaðsíða 18

Steingrímur Jónsson, raímagnsstjóri:
Um notkun sjávarfalla
Steingrímur Jónsson rafma^nsstjóri hefur sýnt ,,Breiðfirðing;“
þá vinsemd, að leyfa honum birtingu útvarpserindis, er hann
flutti um notkun sjávarfalla. En við Breiðafjörð er slíkt helzt
talið koma til greina hér á landi og; þar hefur eina sjávar-
fallastöðin verið starfrækt hérlendis. Nokkrir kaflar hafa,
sökum rúmleysis, verið felldir úr erindnu. Fjalla þeir kaflar
aðalleg;a um sjávarfallastöðvar erlendis. Skal þeim, sem vildu
kynna sér þetta mál nánar, bent á ýtarleg;a grein rafmagns-
stjóra í ,,Árskýrslu Sambands íslenzkra rafveitna“ 13. ár. 1955.
Þegar daglega er rætt um notkun kjarnorkunnar til ýmissa
starfa, þar á meðal til raforkuvinnslu, kann það að þykja
úrelt að ræða um notkun sjávarfalla. En það er ævagömul
viðleitni manna að hagnýta sjávarföllin til að knýja vinnu-
vélar til mölunar á korni og til dælingar á vatni úr námum
eða til þurrkunar lands eða til að knýja aðrar vinnuvélar
fyrra tíma. Þessi notkun sjávarfallanna komst á tiltölulega
hátt stig á öndverðri 18. öld og frá þeim tíma eru til menjar
sjávarfallastöðva víða um Suður-England og við Frakklands-
strendur og einnig í öðrum löndum.
Þegar véltæknin tók að þróast á 18. og einkum 19. öld-
inni á ýmsum sviðum, fylgdist þessi hagnýting sjávarfall-
anna ekki með í þeirri þróun. Hins vegar tók virkjun fall-
valna þegar miklum framförum á síðari hluta 19. aldar,
einkum þegar raforkuvinnslan kom til sögunnar eftir 1880.
Hafa framfarir á því sviði haldist síðan.
En nú á síðustu áratugum hafa verið gerðar athuganir á
því, hvort ekki mætti gera aflmiklar sjávarfallastöðvar og