Breiðfirðingur - 01.04.1957, Side 64

62
BREIÐFIRÐINGUR
Brandur dó voveifilega fyrir aðsókn draugs. Þá var siður að
sauma að líkum, og byrjuðu tvær stúlkur á því að sauma
að Brandi, en duttu báðar niður. Þá tók dóttir hans það að
sér, og er hún hafði lokið verkinu, varð henni að orði:
„Hvað ætli mér verði nú að sök?“ Þá sagði líkið: „Þú ert
ekki búin að bíta úr nálinni“. Þaðan er sá málsháttur. Þá
svaraði stúlkan. „Eg ætla að slíta en ekki bíta, bölvaður“.
Sleit hún svo þráðinn og stakk nálinni í il líksins.
Guðrún, dóttir Galdra-Brands, var gift Gísla, syni Péturs
lögréttumanns á Ballará, en óvíst er, hvort það hefur verið
hún, sem saumaði að líkinu.
Að lokum koma hér svo nokkrar nýlegar vísur, ortar af
Breiðfirðingum fyrir sunnan.
Bjarni Asgeirsson, þáverandi landbúnaðarráðherra, og
Guðmundur Einarsson, þáverandi formaður Breiðfirðinga-
félagsins, voru eitt sinn staddir í kjötverzlun. Varð þeim
tíðrætt um verðbólgu og dýrtíð. Mælti þá Bjarni fram vísu
þessa:
Þar sem einn á öðrum lifir
efnishyggjan verður rík.
Þess vegna kemst enginn yfir
ódýr læri í Reykjavík.
Guðmundur svaraði samstundis:
Verðbólguna við er strítt,
von menn kvarti sáran.
En ég fæ lærin alltaf frítt,
ef ég borga nárann.
Komplett og kúrant.
Á síðasta aðalfundi Breiðfirðingafélagsins flutti fram-
kvæmdastjóri „Breiðfirðings“ skýrslu ritsins. Varð honum