Strandapósturinn


Strandapósturinn - 01.06.1978, Síða 41

Strandapósturinn - 01.06.1978, Síða 41
kallar og fer að leggjast á litlar herðar með þunga sínum og ábyrgð. Ég var snemma mjög lagin við hesta og var því ekki gömul þegar farið var að láta mig sækja þá þegar á þeim þurfti að halda, svo þurfti að reka úr túnunum, færa fullorðna fólkinu mat og kaffi á engjar ef svo stóð á, hjálpa til við ávinnslu á túnum, einkum að bera á einn stað hrúgur þær, sem kölluðust afrakstur, svo var það mótekjan. I Kjós var alltaf tekinn upp mikill mór, því það var aðal eldsneytisforði heimilisins, það var mikil bakraun að grinda mó, en krakkar voru ekki færir um annað, sem því verki við kom. Karlmenn urðu að stinga hann upp og bera hann út, þótt einstaka konur gjörðu það líka, samt minnir mig að á seinni árum væri mórinn mikið keyrður út í hjólbörum. Meðan allt var unnið með handafli mátti segja að verkefnin tækju aldrei enda og er þar ólíku saman að jafna eða nú til dags, sem svo til öll útiverk eru unnin með vélum. Svo var það slátturinn, þá var allt slegið með orfi og ljá. Þar setti Stína mín kórónuna ofan á allan annan dugnað sinn, þar mátti hvaða karlmaður sem var passa sig á að hún skyti honum ekki aftur fyrir sig þótt smávaxin væri. Henni flugbeit og hún hafði ein- dæma fallegt sláttulag, svo vandvirk var hún að slá þýfi að þar var tilgangslaust fyrir aðra að ætla sér að komast til jafns við hana, var ég mjög hreykin af Stínu minni er ég horfði á hana við slátt, en það var ég nú reyndar við ýms önnur tækifæri. Það var mikið sem Stína mín lagði að mörkum til Kjósarheimilisins og ekki var kaupinu fyrir að fara, fyrir utan fæði og húsaskjól og sinn vissa sess á heimilinu. Ég held ég fari rétt með það, að hún hafi haft 60 krónur á ári, þó virtist hún alltaf sátt við lífið og tilveruna. Fólk eins og Stína mín og hennar líkar voru á margan hátt máttarstólpar heimilanna. Þetta fólk er nú löngu horfið yfir móðuna miklu og kemur aldrei aftur, en það má ekki falla í algjöra gleymsku að svona fólk var til, sjálfsagt víðar en á einum bæ. Hver mundi svo sem nú til dags fara að þræla þannig fyrir aðra fyrir sama og ekkert kaup, auðvitað hafa tímarnir breytst stórkostlega og því erfitt að gjöra samanburð á mörgu. 39
Síða 1
Síða 2
Síða 3
Síða 4
Síða 5
Síða 6
Síða 7
Síða 8
Síða 9
Síða 10
Síða 11
Síða 12
Síða 13
Síða 14
Síða 15
Síða 16
Síða 17
Síða 18
Síða 19
Síða 20
Síða 21
Síða 22
Síða 23
Síða 24
Síða 25
Síða 26
Síða 27
Síða 28
Síða 29
Síða 30
Síða 31
Síða 32
Síða 33
Síða 34
Síða 35
Síða 36
Síða 37
Síða 38
Síða 39
Síða 40
Síða 41
Síða 42
Síða 43
Síða 44
Síða 45
Síða 46
Síða 47
Síða 48
Síða 49
Síða 50
Síða 51
Síða 52
Síða 53
Síða 54
Síða 55
Síða 56
Síða 57
Síða 58
Síða 59
Síða 60
Síða 61
Síða 62
Síða 63
Síða 64
Síða 65
Síða 66
Síða 67
Síða 68
Síða 69
Síða 70
Síða 71
Síða 72
Síða 73
Síða 74
Síða 75
Síða 76
Síða 77
Síða 78
Síða 79
Síða 80
Síða 81
Síða 82
Síða 83
Síða 84
Síða 85
Síða 86
Síða 87
Síða 88
Síða 89
Síða 90
Síða 91
Síða 92
Síða 93
Síða 94
Síða 95
Síða 96
Síða 97
Síða 98
Síða 99
Síða 100

x

Strandapósturinn

Beinleiðis leinki

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Strandapósturinn
https://timarit.is/publication/1641

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.