Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 45

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 45
1. árgangur . 1. ársfjórðungur VAKA hjá Símoni og á líferni hans hafði engin breyting orðið. Nú var kom_ ið á sjötta ár síðan Símon fann Michael á þjóðveginum. Enn var öllum ókunnugt um hvaðan hann hefði komið eða hverra manna hann væri. Michael minnist aldrei á fortíð sína og Símon spurði einskis. Fjölskyldu Símonar þótti vænt um Michael, ekki sízt börn- unum. Þau kölluðu hann ávallt „Michael frænda“, og voru vön að snúa sér til hans með sorgir sínar og gleði. Dag einn, þegar þeir Símon og Michael sátu við vinnu sína eins og venjulega, hrópuðu börnin allt í einu: „Sjáðu, Michael frændi, það kemur þarna kona með tvær litl- ar stúlkur!" Michael lagði frá sér vinnu sína og gekk út að glugganum. Símon var mjög undrandi. Michael var ekki vanur að hætta við vinnu sína, þó að ókunnugt fólk væri á ferð, en nú stóð hann úti við gluggann og starði út. Símon leit einnig út um gluggann. Sá hann þá, að vel búin kona, sem leiddi tvær litlar telpur við hlið sína, var komin heim að kofanum Hún drap nú á dyr og kom síðan inn. Eftir að hafa heilsað og tekið sér sæti, bar hún upp erindi sitt. „Mig vantar skó handa þess- um telpum", sagði hún. „Við getum bætt úr því“, svar- aði Símon. „Við erum að vísu ó- vanir að smíða svona litla skó, en Michael verður áreiðanlega engin skotaskuld úr því.“ Hann leit á Michael, eins og til þess að fá samþykki hans fyrir þessu, en hver getur lýst undrun Símonar, þegar hann sá að Michael var ekki niðursokkinn í vinnu sína eins og venjulega, heldur starði á litlu stúlkurnar tvær. Þær voru að vísu mestu myndarbörn, rjóðar í kinnum, hraustlegar og vel búnar, en Michael var ekki vanur að stara á fólk, enda þótt það kynni að vera myndarlegt eða vel búið. Önnur litla stúlkan var hölt. Meðan Símon var að taka mál af fótum þeirra, spurði hann hvern- ig á því stæði. „Móðir hennar fótbraut hana,“ svaraði ókunna konan. Matryóna hafði virt konuna og telpurnar vandlega fyrir sér og mikið brotið heilann um, hverjar þær væru. Nú notaði hún tæki- færið til að gefa sig á tal við kon- una. „Eruð þér þá ekki móðir þeirra?“ „Nei, kona góð. Þær eru ekkert skyldar mér, en ég hefi gengið þeim í móður stað og alið þær upp.“ „En yður þykir eins vænt um þær eins og þær væru yðar eigin börn?“ „Því skyldi mér ekki þykja vænt um þær? Ég hefði haft þær báð- 39
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.