Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 77

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 77
í. árgangur . 1. ársfjórdungur VA.lv A Hin upprennandi æska hefir stórt hlutverk að vinna. Framundan eru erf- iðir tímar, sem krefjast mikillar starfs- orku og einlægs fórnarvilja. Hann er hinn skapandi máttur, sem á að lyfta Þjóðinni á það stig, að hana megi að fullu og öllu telja sjálfstæða. Það er hlutverk okkar að vinna að því, að þetta land byggi „frjálsir menn, þegar aldir renna.“ Við eigum að varðveita hina fornu menningu og ávaxta sem bezt þann arfs hlut, sem okkur verður feng- inn í hendur. — Ef við gerum það ekki bregðumst við skyldu okkar, og verðum jafnframt menn að minni. Það var metnaður forfeðra okkar, að bregðast ekki því, sem þeim var til trúað, og er okkur vonandi ekki úr ætt skotið með það. Við vöxum við hverja þraut, sem við fáum yfirstigið. Við eigum að láta erfiðleikana vík.ia fyrir okkur í stað þess að víkja fyrir þeim. Hinar stærstu tor- færur getum við yfirstigið, ef okkur skortir ekki trúna á okkur sjálf, trúna á föðurlandið og trúna á sigursæld góðra áforma Björn Guðmundsson. ,... Og starfsfús er íslenzk æska yfirleitt. Hún á líka sínar hugsjónir, sína framtíðar- drauma. Hún horfir gunnreif til framtíðar- innar. Hún vill sjá stóra hluti gerast. Og við, sem ung erum, megum aldrei gleyma því, að slíkar hugsjónir Komast ekki í framkvæmd, verða aldrei að veruleika, nema við vinnum sam- an. Samstilltar hendur geta lyft því Grettistaki, sem ósamtaka einstaklingar ekki geta bifað. Æska nútímans hlýtur því að bindast félagsböndum, sameinast, lægja deilurnar. íslenzka þjóðin hefir ekki efni á að eyða kröftum sínum í það, að einn rífi það niður, sem annar byggir upp. Ef æskunni tekst að gera samheldnina að veruleika, mun þjóðin jafnan stígi áfram, en aldrei til baka. Við íslendingar gröfum ekki úr jörðu gull eða aðra góðmálma. En þrátt fyrir það eigum við eina gullnámu: Sögu þjóðar okkar, þúsund ára reynslu, sem er meira virði en svo, að til fjár verði metin. Sú reynsla sýnir okkur, að þegar einstaklingarnir eru félagslega þroskað- ir, er þjóðfélagið sterkt. Og hún sýnir einnig, að yfir öllum Sturlungaöldum hvílir skuggi hins veika bjóðfélags. Þessi reynsla er bending til okkar unga fólks- ins um það, að lægja deilurnar, því að heill og hamingja þjóðarinnar byggist á því, að sem allra flestar hendur leggi steina í hleðslur þeirra stórvirkja, sem reist eru af hverri kynslóð, Ef það tekst, þá er ég ekki kvíðinn um framtíð þjóð- arinnar. Þá mun íslenzki fáninn jafnan blakta við hún mitt á meðal okkar, sem tákn um sjálfstæði þjóðarinnar, fé- lagslegan þroska, frelsi hennar og ham- ingju." Finnur Kristjánsson. „.... Fingraför sex hundruð ára kúg- unar og harðréttis sáust, ef til vill, bet- ur á æskunni en nokkru öðru, Hún var varnarlaus gegn erlendum yfirráðum eins og nýgræðingur gegn vorhreti. Menn- ingarstofnanir, er aðeins veittu æðri menntun,og þó af skornum skammti.voru bæði fáar og smáar. Æskan átti yfirleitt engan kost bóknáms, hún hafði ekki einu sinni tækifæri til þess að læra undir- stöðuatriði bóklegra fræða, lestur og skrift. Erfið lífsbarátta fyrir brýnustu nauðsynjum krafðist allra krafta æsk- unnar, svo að hún hafði engan tíma aflögu til þess að sinna sínum sérmál- um. Erfið vinna og illur aðbúnaður beygði bak æskumannsins, gerði hug hans beiskju blandinn og setti á hann ellimörkin fyrir tímann .... Breyting- arnar, sem orðið hafa á þessu, eru öll- um kunnar, og óþarft að fjölyrða um þær hér. Eldra fólkið segir, að starf- hæfni og manndómur æskunnar sé í öfugum hlutföllum við kjör og aðbúnað. Þrátt fyrir mikinn aðstöðumun standi æska nútímans að baki æsku liðinna tíma. En þetta er ranghermi. Sannleik- urinn er sá, að með hverju árinu, sem líður, verður æskan starfhæfari, enda fer þeim stofnunum stöðugt fjölgandi, sem heldur vilja hafa í þjónustu sinni unga menn en gamla ....“ Friðrik Guðmundsson. „Sú kynslóð, sem nú er að vera full- tíða, er gjörfulegri, þróttmeiri og betur 71
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.