Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 49

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 49
1. árgangur . í. ársfjórðungur VAKA auga á félaga minn — engil dauð- ans — að baki honum. Hann var kominn til að sækja sál ríka mannsins. Og ég hugsaði með mér: „Ríki maðurinn vill fá skó, sem endast honum heilt ár, en þegar þessi dagur er að kvöldi kominn, verður hann ekki lengur í tölu lifenda.“ Og í sama bili urðu mér ljós önnur sannindin. Mér duldist ekki, að það, sem sér- hverjum manni er hulið, eru hans raunverulegu þarfir. Engum er gefin sú þekking að vita til fulln- ustu, hvað honum er fyrir beztu, eða hvers hann þarf mest með. Þá átti ég eftir að gera mér ljóst, hver er lífgjafi sérhvers manns. En þegar ókunna konan kom hingað með litlu stúlkurnar, dæt. ur konunnar, sem ég gaf líf fyrir nálega sex árum síðan, opinber- uðust mér einnig þau sannindi. Móðir telpnanna litlu grátbændi mig um líf, af því að dætur henn- ar gætu ekki komizt af án ástar hennar og umhyggju. En nú komst ég að raun um, að vanda- laus kona hafði alið þær upp og reynzt þeim sem bezta móðir. Breytni þessarar konu bar þess órækan vott, að guð var í henni. Þetta opinberaði mér, hver er líf- gjafi sérhvers manns. Það er kœr- leikurinn. Menn lifa ekki vegna umhyggju um eigin hag, heldur vegna kærleika. Móðurinni var ekki gefin sú þekking, að vita, hvers börnin hennar þurftu með. Ríka mannin- um var ekki heldur gefin sú þekk- ing, að vita, hvort hann þyrfti fremur sterka skó, sem entust honum árið, eða morgunskó handa dauðum líkama sínum. Þegar ég öðlaðist mannlegan líkama og var staddur í hinni sár- ustu neyð, hélt ég ekki lífi vegna umhyggju um eigin hag, heldur vegn kærleika ókunnugs vegfar- anda. Munaðarleysingjarnir héldu ekki lífi vegna umhyggju móður sinnar, heldur vegna kærleika konu, sem ekki var þeim á neinn hátt vandabundin. Lífgjafi sér- hvers manns er því kærleikurinn í huga og hjörtum meðbræðra okkar.“ Að svo mæltu ákallaði engillinn drottin háum rómi. Þak kofans opnaðist, eldlegur ljómi hálf- blindaði Símon, konu hans og börn, og um leið og þau misstu meðvitund, hvarf engillinn sjón- um þeirra, borinn af skínandi björtum vængjum, sem skyndi- lega höfðu komið í ljós á herðum hans. Þegar Símon og fjölskylda hans kom til sjálfs sín aftur, var eng- illinn með öllu horfinn, og í kof- anum var allt með sömu um- merkjum og það hafði áður verið. Leo Tolstoy er eitt nafnkunnasta skáld Rússa, f. 1828, d. 1910. — Eftir hann hefir nokkuð verið þýtt á íslenzku. 43
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.