Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 79

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 79
1. árgangur . 1. ársfjórdungur VAKA lífskjör eiga drjúgan þátt í því að gera fólkið vaxtarfegurra, frjálslegra og djarfmannlegra í framgöngu .... En hverjar vonir má svo tengja við þetta unga fólk? Sennilega er eldra fólkið ekki sem ánægðast með eftirkom- endurna, en reynslan leiðir í ljós á sín- um tíma, hvernig það fólk, sem nú er ungt, snýst við vandamálunum, þegar framkvæmdavaldið verður lagt í hendur þess. En maður skyldi ætla, að frjáls samtök og samvinna í atvinnumálum, eigi vaxandi gengi að fagna meðal þjóð- arinnar. Vegna fámennis og fátæktar er Islendingum öðrum þjóðum nauðsyn- legra að leysa vandamál sín í samein- ingu og bróðerni.... “ Hallgeir Elíasson. „íslenzk nútímaæska á við betri skil- yrði að búa, en áður eru dæmi í sögu þjóðarinnar, þess vegna verðum við að gera til hennar miklar kröfur. Það er æskan, sem á að erfa landið, það er hún, sem á að taka við störf- um forfeðranna. Og við unga fólkið verðum um fram allt, að sýna, að við sé- um ekki óverðug þeirrar mennt- unar og þeirra góðu skilyrða, sem við höfum orðið aðnjótandi. Við verðum að sýna, að það sé táp í okkur, að við séum fær um að taka við störfum feðra okkar og mæðra, að ekki hafi verið á glœ kastað þeim verðmætum, sem varið hefir verið til þess að veita okkur gott uppeldi. íslenzk æska verður að ganga óhikað til verks, og það verð- úr að vera takmark hennar að nema ný lönd á vegi framfara og menningar. Það eru næg viðfangsefni fyrir hendi, nægilegt rúm fyrir starfsorku á hvaða sviði sem er, og fjöldi óleystra vanda- mála. — Það er erfitt í ári eins og nú standa sakir. En æskan má ekki láta hugfallast, því að ef hún missir traust- lð á sjálfri sér, er úti um hana. Við yerðum að horfa hugd.iörf til fyrir- heitna landsins, til framtíðarinnar. Og þó að virðist „steini þungum lokuð leið fyrir“, megum við ekki gleyma því, að við búum í lítt numdu landi, sem hefir fulla þörf fyrir æskuþrek okkar og starfsorku.“ Inaibjörg Erlendsdóttir. „.... Þegar gerður er samanburður á þeim möguleikum, sem æskumaður nú- tímans hefir til þess að ákveða framtíð sína, velja og hafna, og á framtíðar- möguleikum hinna eldri kyn- slóða, þá er auð- sær mjög mikill mismunur. Fyrr á tímum átti æskumaðurinn naumast um annað að velja en halda áfram starfi föður síns. Bóndasonurinn átti vart annara kosta völ en verða bóndi .... Nú er viðhorfið stórum breytt. Skólar hafa risið upp fyrir almenning, nýjar atvinnugreinar hafa bætzt við og framtíðarmöguleikar æskufólksins eru mikið fjölbreyttari nú en þá. Gata æskunar hefir verið rudd og sléttuð. Hvernig er svo viðhorf íslenzkrar nú- tímaæsku til framtiðarinnar? Því verður naumast svarað í fljótu bragði. En frá mínu sjónarmiði hefir æskan gleymt skyldu sinni. Hún vill fyrst og fremst njóta lífsins, eiga hæga daga og áhyggjulitla. Hugsanir hennar eru ekki tengdar starfi, ekki hugsjónum eða bar- áttu fyrir þeim, heldur auknum lífs- þægindum, auknum möguleikum til þess að njóta lífsins — Æskan á að vísu til þrótt, en henni hefir láðst að temja sér að beita honum. Hún hefir gleymt, að innan skamms er það hennar að taka við starfi eldri kynslóðarinnar, halda áfram, þar sem hún hættir. Hún lætur hag lands og þjóðar þoka fyrir sjálfselsku- fullum kröfum um meiri þægindi. En æskan vaknar, hennar vitjunar- tími mun koma. Þá metur hún að verð- leikum það feikna starf, sem hugsjóna- menn fyrri kynslóða hafa fyrir hana unnið, og þá mun koma í ijós, að hún er þess starfs ekki óverðug. Þá verður hag lands og þjóðar skipað framar öllu öðru, 73
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.