Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 78

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 78
VAKA í. ár/rangur . 1. ársfjórðungur að sér, andlega og líkamlega, en nokkur önnur kynslóð langt í ættir fram. Á það rót sína að rekja til þess, að hun hefir átt við betri kjör að búa, eldri kyn- slóðin hefir veitt henni meira. — Hitt getur orkað tvímælis. hvort unga fólkið sé eins þrautseigt og þeir, sem komnir eru til ára sinna, og séð hafa aðra og verri hlið á líf- inu. Er sál þeirra eins „stælt af þvi eðli, sem er í ættlandi hörðu, sem dekrar við fátt?“ Hefir ekki verið of vel búið að því? Þetta er skoðun sumra, og ef til vill hefir hún við eitthvað að styðjast, en að mínum dómi ekki mikið .... Eldri kynslóðin hefir óneitanlega búið vel að hinni uppvaxandi kynslóð að mörgu leyti, oe með starfi sínu sett nýj- an svip á land og þjóð. En nú virðast margskonar örðugleikar steðja að, bæði af innlendum og erlendum orsökum. Það má því telja líklegt, að æskan verði að láta önnur sjónarmið ráða gerðum sín- um hér eftir en hingað til. Pramtíðin krefst samstilltra átaka og þess er skammt að bíða, að heill og hamingja lands og þjóðar hvíli á hennar herðum. — Er líklegt, að þessi þroskamikla kyn- slóð taki verkefnin lausatökum? Ég held ekki. Feður okkar og mæður hafa að vísu gert geysiátök og markað djúp spor í þróunarsögu þjóðarinnar, en starf þeirra krefst framhalds, og aldrei frem- ur en nú. ísland nútímans er í sköpun, og við unga fólkið verðum að leggja þar hönd á plóginn og leggja drjúgan skerf til fullkomnunar starfi feðranna. En við gerum það ekki með skyndi- áhlaupum, ekki því, er líkist happdrætti eða leik, og því síður með ofbeldi eða byltingu, heldur með markvissri, sleitu- lausri baráttu, sem lýkur með farsælum sigri. Við bindum það fastmælum, að taka verkefnin föstum tökum og bæta stórum um, lyfta merki okkar gamla og góða ættlands mun hærra. Grímur Arnórsson. ..... í byrjun yfirstandandi aldar hófst merkileg vakningaralda meðal þessarar þjóðar. Afleiðingar hennar eru m. a. glæsilegar skólabyggingar víðsveg- ar um landið. Enda var fremstu mönn- um þessarar þjóðlegu vakningaröldu fyllilega Ijós þýðing þess að ala upp vinnugefna, hugrakka, háttprúða og reglusama æsku — æsku, sem væri reiðubúin að taka á málunum með föst- um og öruggum tökum — æsku, sem vildi og gæti tileinkað sér það, sem betur mætti fara, en látið hitt hverfa í djúp gleymskunnar. Þetta er hinni íslenzku æsku vel ljóst. Það sést bezt á þeirri miklu vinnu, sem hún hefir lagt fram, og leggur fram ár- lega, til þess að skólar landsins geti orðið fleiri, stærri og fullkomnari. Ef metin væri til verðs öll sú vinna, sem nemendur héraðsskólanna einna hafa lagt fram í þágu skólanna, endur- gjaldslaust, er ég viss um, að það yrði stórum mun hærri fjárupphæð en nokk- urn grunar. Þegar leikfimishúsið á Laug- arvatni var byggt, fóru um tuttugu nem- endur af skólanum suður til Reykjavík- ur, unnu að því heila viku að rífa þar gamalt hús og flytja efnið úr því austur. Síðan unnu þessir sömu menn, ásamt nokkrum fleiri félögum sínum, að því að reisa hús úr þessum efniviði. Fyrir bragðið þurfti ekki að kaupa aðra vinnu til þess að reisa þetta hús en vinnu smiðsins, sem við það vann. — Og nú hafa safnazt loforð um mikla gjafavinnu til byggingar á fyrirhugaðri útisundlaug, nýju leikfimishúsi og kvennaskóla að Laugarvatni. Sú vinna, sem áhugasamir æskumenn leggja fram á þennan hátt, er ef til vill einhver bezta sönnun þess, að æskan gerir fyrst og fremst kröfur til sjálfrar sín. Hún krefst þess, að hver og einn, jafnt piltar sem stúlkur, leggi fram alla sina krafta til sameiginlegra átaka fyrir bættum lífskjörum, aukinni menntun og gagnkvæmum skilningi milli þeirra ungu og gömlu.“ Guðmundur Björnsson. ..... Við, sem nú erum ung, höfum notið betri lífskjara en kynslóðin, er ól okkur. Við höfum ekki erfiðað eins mikið, notið betri aðbúnaðar til fæðis og klæða, búið í betri húsakynnum, haft betri skilyrði til náms og íþróttaiðkana og notið meira frjálsræðis. Þessi bættu 72
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.