Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 71

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 71
1. árgangur . 1. ársfjórdungur VAKA um þjóðarinnar, þar sem unnið var að því, að fegra hana og göfga og gefa henni það menningarlega gildi, sem glíman óneitanlega hefir, þegar hún er rétt iðkuð. í þessum tveim áðurnefndu skólum eignaðist glíman heimili, þar sem hún naut þess fósturs og aðbúðar, sem þroskaði hana sem íþrótt, og þaðan breiddist hún út meðal þjóðarinnar, fegurri og fullkomn- ari en áður. En þegar þessir skól- ar lögðust niður, voru það Bessa- staðir, sem fóstruðu snjöllustu glímumennina, enda höfðu Bessa- staðamenn þessa fornu þjóðar- íþrótt mjög í heiðri, og má segja, að hún kæmi þar í stað skólaleik- fiminnar nú á dögum. Sumir þessara manna urðu síð- ar þjóðkunnir, t. d. þeir Jónas Hallgrímsson og Tómas Sæ- mundsson, sem báðir voru ágætir glímumenn. Þessu næst hefst niðurlæging- artímabil glímunnar, sem óhætt er að segja að vari enn. Bessa- staðaskóli hvarf úr sögunni, og þá átti glíman ekkert heimili lengur. Þessi göfuga íþrótt okkar féll smám saman í gleymskunnar dá, og menn fóru að líta á glím- una sem forna frægð, er tilheyrði liðnum tímum. Á einstöku stöðum á landinu hefir þó glíman verið iðkuð nokkuð stöðugt, t. d. í sum- Uhi sveitum Suður-Þingeyjarsýslu. En það var ekki nóg með það, glíman yrði hálfgleymd íþrótt og iðkuð af fáum, heldur missti hún smátt og smátt hinn rétta svip sinn, fegurð og gildi, og má þar mikið um kenna nýju ákvæði sem sett var inn í glímureglurnar, ákvæðinu um handvörnina. — Glímureglunum var breytt á þann veg, að glímumaður mátti verja sig falli með því að bera fyrir sig hendur og taldist það eitt bylta, ef hann snerti jörð fyrir ofan hné eða olnboga. Áður var það al- mennt gildandi regla, að „fallinn væri sá, er fótanna missti“, eða snerti jörð fyrir ofan hné, því að þá var handvörnin ekki komin til sögu. Það er og sannanlegt mál, að jafnhliða hinni nýju reglu, varð glíman þunglamalegri, stirðlegri og oft á tíðum ódrengilegri leikur en hún á að vera og þarf að vera. Handvörnin hefir svo að segja út- rýmt lágbrögðunum, t. d. krækju, hælkrók og leggjarbragði, sem settu sinn létta, skarpa og fjöl- breytilega blæ á glímuna. Lág- brögðin útheimtu ekki mikla krafta, heldur flýti, skerpu, bragðvissi og lipurð. Þá stóðu litlir menn tiltölulega jafnvel að vígi og stórir, í stað, þess, að nú þýðir lítið fyrir aðra en sterka menn og stórvaxna að taka þátt í glím- um, t. d. kappglímum. Litlir menn eru oft snöggir og liprir í glímu, og eiga auðvelt með að koma sér stærri og sterkari mönnum af fót- unum, en þá taka hendurnar við 65
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.