Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 82

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 82
VAKA í. árgangur . 1. ársfjórdungur Guðmundur Daníelsson: Gegrnum lystigarðinn Símon Jóh. Ágústsson: Leikir og leikföng Sigurður Helgason: Og árin líða Stefán Strobl: Samtíðarmenn í spéspegli Fritiof Nilson,-Piraten: Bombí Bitt. Arthur Weigall: Neró keisari. Mikkjel Fönhus: Skíðakappinn. Gegnum lystigarSinn nefnist ný skáld- saga frá hendi Guðmundar Daníelsson- ar. — ísafoldarprentsmiðja er útgefandi. — Allmikið hefir skort á, að kalla mætti Guðmund sjálfstæðan höfund. Og ennþá skortir of mikið á sjálfstæði hans, enda þótt þessi síðasta saga gefi tilefni til að vænta nýs og betri Guðmundar, þess Guðmundar, sem afneitar þeirri barna- trú sinni, að stílkækir og smekklausar lýsingar, ásamt lítt skiljanlegum — en þó ófrumlegum — orðum og hugrenn- ingum sögupersónanna sé einkenni snilldar í skáldsagnagerð. En sagan af Hrafni, skáldinu unga og veikgeðja, sem um nálega tveggja ára skeið reikar um „lystigarð" lífs síns, helgar sig sinni einu og sönnu „köllun“ í lífinu, er að mörgu leyti vel sögð. Lýs- ingin á Hrafni er, þegar allt kemur til alls, sjálfri sér samkvæm, og á köflum ágæt. Skáldið Hrafn er sannfærður um fánýti hinna tímanlegu verðmæta. Bú- skaparbasl móður sinnar og bróður skil- ur hann áreiðanlega ekki og fórnar því heldur ekki miklu af hugsunum sínum. Órímað ljóð með mai'gþvældum slag- orðum um kúgun og arðrán er hans opinberun . Skipbrot á helgustu vonum hans, hrekur hann út fyrir hlið „lystigarðsins“ og beinir huga hans og starfsorku að þeim óbrotnu, en óendanlegu þýðingar- miklu störfum, sem hann var alinn upp 76 við: Hrafn gerist bóndi í sveit og unir vel sínum hag, enda þótt hann geti aldrei fyllilega gleymt sinni „fyrstu ást“. Það er ekki gott að segja, hvort aftur- hvarf Hrafns táknar stefnuhvörf 1 lífi Guðmundar sem rithöfundar, en hitt er víst, að úr þessu er full ástæða til að fylgjast með Guðmundi á þroskabraut hans. Og það verður bezt gert með því, að lesa þessa bók og síðan þær, er á eftir fylgja. „Leikur er barna yndi“, segir forn málsháttur. Enginn veit aldur þessa orð- taks, er sjálfsagt er hann nokkuð hár. Má af því ráða það, sem öllum er raun- ar vel kunnugt, að leikþörf og leikir barna er ekki eitt af „spillingu" tuttug- ustu aldarinnar, heldur staðreyndir, sem eru jafngamlar mannkyninu. Uppeldisfræðilegar bókmenntir ís- lendinga eru næsta fáskrúðugar, enda naumast annars að vænta. Það verður því að teljast mjög merkilegur atburð- ur, þegar ný bók um þau efni bætist í hóp þeirra, sem fyrir eru. Á síðastliðnu ári kom út góð bók um uppeldismál, Uppeldið eftir Bertrand Russell, þýdd af Ármanni Halldórssyni. Og nú í ár bætist önnur við, Leikir og leikföng eftir dr. Símon Jóh. Ágústsson. Hana má einnig hiklaust kalla „góða bók“, og víst er um það, að boðskapur hennar er orð í tíma talað. íslenzkir uppalendur hafa ekki áður átt völ á neinum bókakosti á móð- urmáli sínu um þetta efni. Hinsvegar er vel vitað, að leikir barna, leikföngin, sem þeim eru fengin í hendur og að- staðan, sem þeim er búin við leiki sína, er harla mikilsvert atriði í réttu og skyn- samlegu uppeldi. Bók dr. Símonar hefst á stuttri og glöggri greinargerð um helztu kenning- ar viðkomandi orsökum og þýðingu leikja. Síðan tekur hann fyrir atriðið af öðru, er lýtur að leikjum barna og gefur holl ráð og bendingar um hvað eina. Leikir og leikföng ber ljósan vott um mikinn lærdóm höfundarins, en hún er eigi að síður alþýðlega rituð og hin læsi- legasta fyrir allan almenning. — Út- gefandi bókarinnar er ísafoldarprent- smiðja h.f. Og árin liða, nýútkomin bók eftir Sig- urð Helgason, hefir inni að halda þrjár stuttar skáldsögur. Sigurður er nokkuð kunnur af fyrri bókum sínum tveimur, Svipum og Ber er
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.