Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 46

Vaka - 01.03.1938, Blaðsíða 46
VAKA 7. árgangur . 1. arsfjórdungur ar á brjósti. Minu eigin barni hefi ég hinsvegar orðið að sjá á bak.“ „En hverra manna eru þær þá?“ Ókunna konan sagði nú alla sögu telpnanna tveggja. „Nú eru bráðum sex ár síðan foreldrar þeirra létust“, hóf hún máls. „Þau voru nágrannar okkar og við vorum því vel kunnug hög- um þeirra. Faðirinn var skógar- höggsmaður. Dag nokkurn varð hann fyrir því slysi við vinnu sína, að stórt tré féll ofan á hann. Hann slasaðist hroðalega og lézt af þeim orsökum fáum klukku- stundum síðar. Viku síðar varð ekkja hans léttari og ól tvíbura — telpurnar þessar. Einnig hún lézt samdægurs og litlu telpurnar litu ljós þessa heims í fyrsta sinn. Hún var alein, þegar hún gaf upp andann, og svo illa hafði viljað til, að önnur telpan hafði orðið undir líkinu með annan fótinn og hann brotnað. Um þessar mundir hafði ég fyrsta barnið mitt á brjósti, átta vikna gamlan dreng. Ég tók mun. aðarlausu tvíburana að mér og hafði öll þrjú börnin á brjósti. Ég var ung og hraust og hafði gott viðurværi, svo að þetta heppnað- ist vonum framar. Telpurnar hafa alltaf dafnað vel og verið hraust_ ar, en drengurinn minn dó, þeg- ar hann var á öðru ári. Ég hefi ekki eignazt barn síðan og okkur hjónunum þykir eins vænt um 40 telpurnar, eins og þær væru okkar eigin börn.“ Matryóna horfði góða stund á ókunnu konuna og sagði síðan: „Það sannast hér hið forn- kveðna: „Það er hægt að komast af án ástar og umhyggju foreldr- anna, en án kærleika guðs getur enginn verið.“ Þau voru að tala um þetta fram og aftur, þegar stofukytran varð allt í einu uppljómuð af annar- legu Ijósi, sem virtist koraa úr horninu, þar sem Michael ssit. Hin litu öll þangað og veittu þá athygli sér til mikillar undrunar, að af andliti Michaels stafaði skær birta. Hann sat hreyfingar- laus á bekknum með krosslagðar hendur á brjósti sínu og mælti ekki orð frá vörum, en fagurt bros lék um varir hans. Símon hafði nú lokið við að taka mál af fótum litlu stúlkn- anna, ókunna konan kvaddi og hélt síðan heim á leið. Um leið og hún var komin út úr kofadyrunum, stóð Michael á fætur, tók af sér svuntuna og mælti síðan: „Lifið heil, vinir mínir. Guð hefir fyrirgefið mér. Ég bið ykkur að fyrirgefa mér einnig allt þaö, sem ég hefi gert ykkur á móti skapi.“ Ennþá stafaði þessari undur- samlegu birtu af andliti Michaels. Símon stóð á fætur, laut honum og sagði: ,,Mér er vel ljóst, að þú
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104

x

Vaka

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vaka
https://timarit.is/publication/1746

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.