Úrval - 01.10.1972, Qupperneq 8

6
ÚRVAL
fundust í aöalskrifstofum Mount-
aineer-félagsins, sem starfrækti
námurnar. Könnun á hverju nafni á
starfsmannalistunum leiddi i ljós, að
78 af 99 mönnum á næturvaktinni voru
enn niðri i námunum.
Þegar fréttir um harmleikinn bárust
út, kom fólk tugum saman til
námanna. Námumenn, lögregluþjónar
og ættingjar námumanna voru þar
meðal hópa annarra, sem komu
einfaldlega af forvitni um harm-
leikinn. Vaxandi fjöldi fólks og
bifreiða jók á hættuna. Vegurinn, sem
lá tii hæðarinnar, þar sem náman er,
var bugðóttur, mjór og mishæða, og
mikil hætta var á, að hann lokaðist.
Manngrúinn, sem þyrptist um
námuopin, var i hættu vegna eldsins,
braksins, sem þeyttist um, og frekari
sprenginga. Ljósmyndarar og
blaðamenn, voru varaðir við að fara of
nærri, kurteislega fyrst i stað. Siðar
urðu menn geðstirðari og ringulreiðin
óx, og þá var þeim sagt ,,að fara
fjandans til”.
Margir háttsettir starfsmenn námu-
félagsins, fulltrúar verkalýðsfélaga o|
stjórnmálamenr. voru komnir
þegar fimmtudagur gekk í garð. Þeir
höfðu blandað sér i hóp yfirmanna á
staðnum. Meðal aðkomumanna var
forseti félagsins Consolidation Coal,
John Corcoran. Hann var sá maður,
sem yrði að taka ákvörðunina, þegar
og EF námunni yrði lokað yfir höfðum
mannanna, sem voru niðri. Til þess
gæti komið, ef það yrði talið óhjá-
kvæmilegt til að koma i veg fyrir fleiri
sprengingar og eldsvoða.
Andlit Corcorans bar frá upphafi
merki þungans af þessari ábyrgð.
Hann var sjaldan spurður annars en
um þetta. Aftur og aftur endurtók
hann svarið: ...Námunni vérður ekki
lokað, meðan minnsta von er um að
bjarga einhverjum, sem í henni er.”
Peningar eða mannsilf?
Stundir höfðu orðið að dögum.
Ættingjarnir horfðu á, er vegir voru
lagðir, komið með tæki og sér-
fræðingar völdu borstaði til að komast
að þvi, hvort mennirnir væru á lffi.
Þeim þótti hræðilega seint ganga og
UtsKyrmgar a tæknilcgum orsökum
seinagangsins vera skelfingar vafn-
ingar.
A laugardaginn 23. nóvember, urðu
fyrstu raunverulega heitu deilurnar,
sem rufu hina kyrrlátu spennu.
Varaforseti Consolidation-félagsins,
William Poundstone, hafði verið
meðal fyrstu stjórnendanna, sem
komu til námanna, og hann var
svefnlaus. Hann var að gefp út-
skýringar á blaðamannafundi. Þegar
hann rakti gang björgunarstarfsins,
greip Tony Megna, bróðir eins af
týndu námumönnunum, fram í fyrir
honum með tveimur spurningum:
„Hvers vegna fáið þið ekki fleiri bora
til að ná sambandi við þá, sem kunna
að vera á lifi? Eða mundi það kannski
kosta ykkur of mikið fé?”
Poundstone varð greinilega mikið
um. ,,Það er ekki spurning um fé. Það
get ég fullvissað yður um,” svaraði
hann. Að svo búnu tók hann saman
blöð sin og gekk út úr þéttskipuðum
fundarsalnum, gráti nær.
Týndu námumennirnir höfðu þá
verið niðri i námunum i meira en 80
klukkustundir. Sérfræðingar á öllum
sviðum björgunartækni úr námum
voru bölsýnir. þegar þeir sögðu hug
sinn. þótt það gerðu þeir ekki opin-
berlega. Að minnsta kosti 10
kilómetrar af um 13 kilómetra
námunni, voru „öskrandi og ólgandi
viti” Þau svæði námunnar, sem ekki