Úrval - 01.10.1972, Síða 81

79
Dulargáfur Mörtu Jónsdóttur
Marta Jónsdóttir.
s /I\ /In /iN' /T^
-*•
m
ili
H
inn 30. april 1969 and-
aöist' I Reykjavik frú
Marta V. Jónsdóttir,
greind kona og glæsileg
og hugljúf öllum þeim,
sem kynntust henni. Hún
var fædd 10 janúar 1889 i Landakoti á
Vatnsleysuströnd, og voru foreldrar
henna Jón Jónsson, þá bóndi en siðar
verzlunarm. i Keflavik, og kona hans
Guðrún Hannesdóttir.
Hér er ekki ætlunin að rekja ævi
þessarar merku konu. Hún giftist árið
1912 Birni Þorgrimssyni læknis
Þórðarsonar, er lengi var
héraðslæknir á Hornafirði, og siðan i
Keflavik árin 1905—1929. — Voru
ungu hjónin búsett i Keflavik i nokkur
ár, en fluttu siðan til Reykjavikur. Og
þar lézt Björn hinn 5. april 1966.
úr timaritinu
Dulhæfileikar tóku að gera vart við
sig þegar i bernsku hennar. Og þeir
héldu siðan áfram að gera'vart við sig
að minnsta kosti öðru hvoru alla
ævina, ýmist i vöku eöa draumi. Vissi
hún jafnan fyrir marga óorðna hluti,
eða hafði sterkt hugboð um þá, þannig
að þeir komu henni engan veginn á
óvart.
Þvi miður skráði hún fæst af þessari
reynslu sinni. Og þvi
er nú margt glatað og gleymt, sem
áreiðanlega hefði verið fengur i að
eiga og geyma.
Þar sem nú er liðin hálf öld frá þvi
þessi kona, þá aðeins þritug að aldri,
sýndi það þrek og þá djörfung, sem þá
var fátið, að skýra opinberlega frá þvi
sem fyrir hana hafði borið, og þar sem
Morgunn frá þessum árum mun nú
vera i fárra manna höndum, hef ég
talið rétt að birta hér nokkra kafla úr
erindi hennar.
Sjálfri farast henni þannig orð i
stuttum formála að frásögnunum
sjálfum:
,,Ég ætla ekkert að segja um þessar
dulskynjanir minar annað en það, að
það er ásetningur minn að segja ná-
kvæmlega réttfrá segja ekkert annað
en það, sem ég veit fyrir samvizku
minni, að mér hefur fundizt ég verða
vör við á þeim augnablikum, sem ég
ætla nú að segja ykkur frá.”
Loftkennda siæðan.
Frá þvi ég fyrst man eftir mér, sá ég
alltaf eitthvað umhverfis fólk, likast
loftkenndri slæðu, með ýmsum litum,
mér sýndist þetta vera utan um allan
llkamann, nokkurs konar hýði, og vera
Ilögun eins og hann, mest bar á þessu
Morgunn