Úrval - 01.10.1972, Qupperneq 92

90
ENDURMINNINGAR HERTOGANS . . .
prjónunum um verkefni mér til handa
Brezka Heimsveldinu handan
úthafsins. Hann var þvl mjög
fylgjandi, að ég legði strax af stað til
landa Heimsveldisins, áður en inni-
leiki bræðralags stríösáranna væri
alveg kulnaður út. Ég átti að fara i
þessar ferðir sem rikisarfi til að þakka
fyrir hönd föður mins hinum mörgu
þjóðfélögum Brezka Heimsveldisins
framlag þeirra til striðsins.
Faðir minn -samþykkti skjótlega
áætlun þessa. Hann áleit, að þessar
feröir minar til landanna handan
hafsins myndu að minnsta kosti veita
mér skilning og þekkingu á hinum
ýmsu þjóðum og aðstæðum hins
viðfeðma rikis hans og þegnum hans
tækifæri til að lita næsta konung sinn.
Kanada var valið.
Kanadiska stjórnin haföi þegar
stungið upp á því við hann, aö ég færi I
ferö um Kanada næsta sumar. Það var
þvl ákveðið, að ég skyldi fara I ágúst.
Hinum samveldisþjóðunum var jafn-
framt gefið I skyn um leið, að ég myndi
heimsækja þær hverja af annarri eins
fljótt og mögulegt væri.
Hvernig býr konungur elzta son sinn
undir skyldustörfin? Ég vissi I megin-
atriðum, hvers var af mér vænt. En
þaö var engin frekari vandlega hugsuö
áætlun fyrir hendi til að búa mig undir
hin konunglegu skyldustörf, er ég
skyldi einhvern tlma takast á hendur.
Ég þykist vita, að faðir minn hafi
hagað sér svipað I þessu efni og flestir
aðrir feður. Hann lofaði mér að mestu
leyti að þroskast I friði sem fullorðinn
maður. Ef til vill voru þær tvær ráö-
leggingar, sem gamall hirðmaður gaf
mér eitt sinn, hinar einu ákveðnu, er
ég fékk nokkru sinni. En hann sagði
við mig: „Þaö eru aðeins tvær megin-
reglur, sem þýðingarmiklar eru:
Sleppið aldrei tækifæri til að létta á
yöur. Sleppið aldrei tækifæri til að
setjast niður.”
„Miklu frjálsara llf”
Um þetta leyti átti faöir minn alvar-
legar samræður við mig. ,,Þú hefur
lifað miklu frjálsara llfi en ég kynntist
nokkurn tima,” sagði hann. „Strlðið
hefur gert þér fært að hafa saman við
alls konar fólk að sælda á slikan hátt,
sem mér var ekki fær. En þú skalt ekki
Imynda þér, að þetta hafi I för með sér,
að þú getir hagað þér eins og annað
fólk. Þú verður ætið að minnast stööu
þinnar og þess, hver þú ert.”
Minnstu stöðu þinnar og þess, hver
þú ert. A komandi árum var þessi
áminning hömruð inn I eyru mér ótal
sinnum.
Mér virtist ekki rétt, aö skipa ætti mér
I algera sérstöðu.
En hver var ég I raun og veru? Mér
virtist sú hugmynd algerlega röng, að
uppruni minn og titill ætti á einn eða
annan hátt aö skipa mér I algera
sérstööu utan allra og ofar öðru fólki.
Hin jafnræðislegu áhrif, sem ég hafði
orðið fyrir á ómildan hátt i konunglegu
sjóliðsskólunum og Oxfordháskóla
ásamt lýðræði vlgvallanna höfðu fyrst
og fremst kennt mér, að þrár mlnar og
áhugaefni voru að miklu leyti hin
sömu og annarra manna. í öðru lagi
hafði ég lært þar, að hæfileikar mínir
reyndust einhvern veginn ekki
sjáanlega ofar þeim mælikvarða, sem
hin grimmilega samkeppni heimsins
utan hallarveggjanna krafðist, hversu
mjög sem ég lagði mig fram.
Ég býst við, að ég hafi gert ómeð-
vitaða uppreisn gegn stöðu minni, án
þess að mér skildist vel, hvers vegna
svo var. Þetta hefst af þvl að senda
áhrifagjarnan prins I skóla.