Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 99

ÚRVAL
97
eyöileggjandi áhrif af flokkabaráttu
stjórnmálalifsins.
Ég leit New York i fyrsta sinni frá
bryggju i Jersey City. Eölilegasta
leiöin inn i borgina I lest frá
Washington lá þá eins og nú i gegnum
jarögöngin undir Noröuránni til
Pensylvaniu — járnbrautarstöövar-
innar.
Ofsafengnar móttökur.
En borgin ætlaði aö taka á móti mér
meö þeirri stórkostiegu viöhöfn, sem
hennar er vandi, og þvi hafði lestin
veriö færð af höfuöbrautinni inn á
hliðarbraut til Jersey City. Þar tók
heill hópur viröulegra og margvis-
legra borgaryfirvalda á móti mér. Þar
voru embættismenn borgarinnar,
forstööumenn I þjóöfélagsmálum,
frægt fólk úr borginni, fréttamenn og
ljósmyndarar blaöanna.
Ég barst áfram vegna þrýstingsins
frá öllum þessum nýju gestgjöfum
minum. Þaö væri frekar hægt að
segja, aö mér hafi verið sópað áfram
heldur en mér hafi veriö fylgt aö
aömirálsskrautbát, sem átti að flytja
mig eftir höfninni yfir til neðri hluta
Manhattan-eyjar.
Hávaðinn var alveg ærandi, er
fjölmörg skip i höfninni buöu mig
velkominn meö eimpipublæstri sinum.
Okkur fylgdi dráttarbátur frá Hafnar-
eftirliti Lögreglunnar, en i honum var
lúðrasveit, sem kölluö var Hljóm-
sveitardeild Götusóparastofnunar
Nýju Jorvikur. Og þessi lúðrasveit lét
dynja yfir okkur hljómlist sina alla
leiðina yfir aö „Batteriinu”.
Eitt aðalstarf þessarar borgar-
stofnunar var ennþá aö hreinsa eftir
hestana á borgarstrætunum, þótt liöið
væri þetta á öldina. Þessir hand-
iðnaðarmenn voru kallaöir „hvitu
vængirnir” vegna sinna drifhvitu
búninga. Mér fannst sú hugmynd, aö
láta þá mynda hljómsveit til þess að
bjóöa prins velkominn, bera órækan
vott um ósvikna ameriska kimnigáfu.
Eftirtektarveröur maöur.
Viö stigum á land hjá „Batteriinu”.
Ég hafði virt „húsráðendur” vandlega
fyrir mér, án þess aö mikiö bæri á,
þrátt fyrir heilt flóð ýmisskonar áhrifa
og æsandi undrunarefna.
Á meðal þeirra kom ég auga á
eftirtektarveröan mann, mér ókunn-
an. I Paris heföi honum veriö skipaö
á bekk boulevardier vegna svarta yfir-
skeggsins, háa silkihattsins og yfir-
frakkans með flauelskraganum. í
öllum hávaöanum haföi ég ekki heyrt
nafn mannsins né getað myndaö mér
skoðun um, hvaöa hlutverk hann léki i
rauninni I þessu stórskotaliöi embætt-
ismanna, sem allir voru aö bjóöa mig
velkominn. En þetta var auösjáanlega
valdsmaöur.
Þetta reyndist vera hinn markverði
herra Grover Whalen, sem sá um allar
móttökurnar og haföi I rauninni
skipulagt þær.
Með hann við hlið mér var ég knúinn
ákveöiö áfram aö opinn. bifreiö.
t skafhriö af simritunarpappir.
Herra Whalen spurði mig, er ég
settist varlega i baksætið: „Tilbúnir,
Prins?” Hann hrópaði siöan, er ég
kinkaði kolli til samþykkis: „Allt I
lagi. Leggjum af staö.”
Augnabliki siðar var ég á leiöinni
upp Breiöveg (Broadway) og þar bauö
borgin mig velkomin á slikan hátt,
sem er einstæður i öllum heiminum.
Ég skimaöist um i skuggalegri,
brattri gjá Breiðvegsins og komst aö
raun um, aö þaö grillti ei I loftiö milli
hárra bygginganna báðum megin