Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 102

100
ENDURMINNINGAR HERTOGANS . . .
Starf mitt var fólgiO i
að vera alúðlegur.
Sendiferðir minar voru óbrotnar i
eðli sinu. Mér hafði ekki verið faliö að
gera neina samninga við erlendar
rikisstjórnir eða vinna að leynilegum
markmiðum fyrir utanrikis-
þjónustuna.
Starf mitt var, i stuttu máli sagt,
fólgið I að vera alúðlegur, umgangast
fyrrverandi hermenn, sýna mig skóla-
börnum, verða við óskum um veizlur
og heimboð og minna þegna föður
mins á ýmsan hátt á kostina, sem
heimsveldisböndin hefðu.
Boöskapurinn, sem ég flutti meö
mér um gervallt heimsveldið, hljóðaði
eitthvað á þessa leið:
,,Ég kem til ykkar sem elzti sonur
Konungsins, sem erfingi krúnunnar, -
sem er tákn sameiginlegs arfs mark-
miða og hugsjóna, - þeirrar krúnu, er
bindur saman Samveldið okkar, -
þetta Samveldi, sem leyfir meðlimum
sinum að þróast að viid, hverjum á
sinn eigin hátt, en fær þá alla til að
vinna saman sem eina heild . . .”
í sumum borgum Indlands og
Burma varð ég var við niðurbældan
fjandskap að baki hinna opinberu
hátiðahalda.
Ég fór til Indlands, þegar hernaður
Mahatma Gandhis stóð sem hæst, en i
þeim hernaði hvatti hann eingöngu til
borgaralegrar óhlýðni til þess að
brjóta völd brezka landstjórans á bak
aftur. Sama kvöldið og ég kom til
Bombay, hvatti hann flokk sinn, ind-
verska Þjóðþingsflokkinn, að fyrir-
skipa flokksmönnunum að koma
hvergi nálægt þeim opinberu
hátíðahöldum, sem indverska rikis-
stjórnin hafði skipulagt mér til heiðurs
um gervallt landið.
Götubardagar.
Þaö voru blóðugir götubardagar I
Bombay á milli fylgismanna Gandhis
annars vegar og Múhammeðs-
trúarmanna og Parsa hins vegar, á
meðan ég tók þátt I hátiöahöldunum I
nokkurra rnilna fjarlægð.
1 hverfum innlendra manna I Allah-
bad og Benares gat aðeins að Hta
tómar götur, gluggahlera fyrir öllum
gluggum, og yfir öllu grúfði myrk
þögn, en þessar borgir eru ein
öflugustu virki Þjóðþingsflokksins.
En ég efast samt um, að þessum
atvikum undanteknum, að nokkur hafi
nokkurn tima ferðazt um allan heim
og oröið var við jafnmikla velvild og
vináttu úr öllum áttum og mér hlotn-
aöist.
Heimsókn min til Japans varð jafn-
vel tilefni til stórkostlegra opinberra
hátiðahalda. Sex prinsar tóku á móti
mér á járnbrautarstöðinni. Þar á
meðai var núverandi Hirohito
keisari, sem þá var rikisarfi. Strætin
voru troðfull af skólabörnum hverja
miluna af annarri, sem hneigöu sig öll
i einu og hylltu mig einum rómi með
hrópinu: „Banzai! Banzai!”
Golfleikur við Hirohito.
Golfleikur sá, sem ég lék i Japan við
rikisarfann þar, hlýtur ábyggilega að
hafa verið einn eftirtektarverðasti
fundur austræns og vestræns aðals-
manns siðan Marco Polo heimsótti
Konungsriki Himinsins.
Hirohito prins, hafði komið I opin-
bera heimsókn til Stóra-Bretlands árið
áður. Athuganir hans þar höfðu
augsýnilega sannfært hann um, að
golfleikur væri þjóðariþrótt Breta.
Hann stakk þvi upp á þvi um nón-
biliö dag nokkurn I Tokyo, að ég tæki
mér hvild frá hinum endalausu
opinberu hátiðahöldum og veizlum og