Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 104

102
ENDURMINNINGAR HERTOGANS . . .
gar&ana á bak viö keisarahöllina og
sýndi mér, hvernig snara ætti endur
meö neti, sem hengt var á oddinn á
löngu skafti. Hann var jafn lipur og
snar og ég var klaufskur. Ég skaraöi
vissulega ekki fram úr þennan dag.
Kynntist heiminum.
A þessum feröalögum minum hitti
ég næstum allt nafntogaö fólk, ekki
aöeins þaö volduga og heimsfræga,
heldur einnig alls konar sérkennilegt
og sérstætt fólk, svo sem gamla mat-
sveininn hans dr. Livingstones, sem
haföi hjálpaö til aö bera lik land-
könnuösins út úr frumskógum Afriku
fyrir 55 árum.
Ég gat ekki komizt hjá þvi aö afla
mér alveg ótrúlegs foröa af alls konar
upplýsingum. Er ég haföi lokiö viö aö
skimast um i hinum ýmsu hlutum
heimsins, var ég oröin prýöileg
„gangandi oröabók” um breiddina á
járnbrautarteinunum á ýmsum
stööum, þjóösöngva, þjóösiöi,
þjóörétti, auk stjórnmálatengsla
bæjar- og borgarstjóra svo hundruöum
skipti.
Ég var „grafari”
1 hausnum varöveitti ég hagskýrslur
um gullframleiöslu Suöur-Afriku,
geymslurúm kornforöabúranna i
Winnipeg og ullarútfluttning Astraliu.
Og ég haföi einnig getaö tekiö gildan
þátt i samræöum um útflutning
Argentinu á frostnu nautakjöti.
Astralska gestrisnin var jafnvel
ennþá taumlausari en sú kanadiska. 1
þvl Samveldisiandi var bifreiö jafnvel
engin örugg vörn gegn hinum kum-
pánlegu kveöjum og kremjandi
handtaki þessara þegna fööur mins.
Þeir kölluöu mig „Graíara”, en þaö
höföu áströlsku hermennirnir kailaö
hver annan kumpánlega sin á milli.
Og á bilferöum minum voföi yfir mér
sú stööuga hætta, aö æpandi hópar
sjálfkjörinna „grafara” sætu fyrir
mér, rifu mig úr baksætinu og köstuöu
mér fram og aftur um göturnar i kæti
sinni.
Kannske högg á hausinn.
Þessa setningu má finna i hinni
óopinberu dagbók, sem fylgdarliö mitt
skrifaöi i, en ekki i þeirri, sem ætluö
var fööur minum: „Skrautpappir er
tekinn aö gera vart viö sig i óþægilega
taumlausum mæli, og „snertingar-
æöiö” hefur byrjaö.”
„Snertingaræöiö”, eitt hinna eft-
irtektarveröustu undra I sambandi
viö feröir minar, lýsti sér I löngun
mannf jöldans til aö koma viö einhvern
llkamshluta Prinsins af Wales. 1 hvert
skipti er ég kom inn i mannþröng,
læstist hún utan um mig likt og
kolkrabbi.
1 eyrum mér hljómar enn þetta háa,
æsta hróp: „Ég snerti hann!” Væri
ekki hægt aö ná til min, virtist högg á
haus mér meö samanbrotnu dagblaöi
fullnægja þessari löngun. Ég og
fylgdarliö mitt bárum okkar daglegu
byröi högga og marbletta meö
stillingu.
Ein hin þungbærasta, leynilega
byröi min var lofsöngur, sem heyrist
nú ei lengur af augljósum ástæöum, en
þessi lofsöngur, sem elti mig bók-
staflega út I yztu afkima veraldar-
innar, Lofsöngurinn „Guö blessi
Prinsinn af Wales,” sem saminn var
til heiöurs afa minum, hlýtur aö teljast
á mcða! hinna léttari krossa, sem
rikiserfinginn verður að bera.
pcuinig, iljinítisi vg iieimsveidiiiu,
sem ég átti einhvern tima aö rikja yfir.
A ferðum minum um hin risavöxnu,
afskekktu landsvæði heimsveldisins
olli sú uppgötvun min mér undrun,