Úrval - 01.10.1972, Qupperneq 106

104
ENDURMINNINGAR HERTOGANS . . .
eftir Fabergé, hinn fræga gullsmiö viö
rilssnesku keisarahiröina, og
gjafirnar, sem hann gaf vinum sinum.
Lif fööur mins var meistaraverk i
listinni aö lifa reglubundnu, látlausu
og glæsilegu lifi. Þaö kom bezt i ljós i
Windsorkatstalanum I júni, vikuna sem
Ascotveöreiöarnar stóöu.
Glæsileiki Ascotvikunnar.
Konungurinn og drottningin óku i
gegnum Windsorgaröinn á hverjum
degi I opnum skrautvögnum meö
gestum sinum áleiöis til skeið-
vallarins. Hver vagn var dreginn af
fjórum hestum. Vögnunum stjórnuöu
ökumenn með hárkollur og i sér-
stökum Ascothátiðabúningi, - hvitum
reiöbuxum úr hjartarskinni, háum
reiðstigvélum og svörtum veiöihúfum
úr flaueli.
Ég mun ætiö muna kvöldveröina I
Windsorkastalanum, er Ascot-
veöreiöarnar stóðu. Nokkrum
sekúndum fyrir hálfniu lögöu faðir
minn og móðir ásamt öðrum úr
konungsfjölskyldunni af staö eftir
ganginum I áttina til grænu
dagstofunnar.
Hússtjórnarmeistarinn stóö viö
dyrnar. Hann gekk aftur á bak yfir
þröskuldinn og beygði sig i kveðju-
skyni, er við gengum inn.
Konurnar voru klæddar sam-
kvæmiskjólum glitrandi gim-
steinum. Þær söfnuðust saman I boga
öðrum megin i stofunni og karl-
mennirnir á sama hátt hinum megin.
Biá kjólföt.
Konungurinn, synir hans og nokkrir
nánir vinir og starfsmenn voru
klæddir einkennisbúning Windsor-
kastalans, - bláum kjólfötum meö
rauöum kraga og bryddingum framan
á ermum, ásamt gylltum hnöppum.
Hinir I knjábuxum.
Móöir min heilsaöi karlmönnunum
með handabandi, en faöir minn
heilsaði kvenfólkinu á meöan á sama
hátt, sem endurgalt kveðjuna með
knjábeygju.
Maðurinn, sem hafði fengið skipun
um aö sitja á hægri hönd móður
minnar viö boröið, hneigöi sig siöan
fyrir henni, bauð henni arminn og
fylgdi henni til borðs, á meöan þjóö-
söngurinn hljómaði frá afþiljuöu horni
I borðstofunni. Þar á bak viö var falin
strengjahljómsveit úr konunglega
varðliöinu, sem lék, á meðan kvöld-
veröurinn var snæddur.
Eitt kvöldiö var gyllti borð-
búnaöurinn notaður, en næsta kvöld
silfurboröbúnaöurinn, sem var alveg
jafnglæsilegur. Réttir voru bornir
fram af þjónustusveinum I bláum
einkennisbúningum og þjónum I
lifrauðum búningum.
Stundum drundi rödd föður mins
ofar þýðri tónlistinni I viðurkenningar-
skyni viö einhverja skemmtilega sögu
eöa I misþóknun vegna einhverrar
slúðursögu.
Merki til kvennanna.
t lok kvöldveröarins, sem stóö aldrei
lengur en i eina klukkustund, sendi
móöir min föður minum augnaskot til
merkis um, aö hún væri i þann veginn
að fara meö hinu kvenfólkinu. Hinar
konurnar, kvöddu allar föður minn
meö knébeygju, er þær stóðu upp frá
borðum.
Siöan gaf faðir minn tveim af
karlmönnunum merki um að setjast i
tómu stólana við hliö sér. Siöan var
púrtviniö, kaffið og llkjörinn tekið
fyrir, og nú var rætt um veðreiðar
dagsins og stjórnmálin, sem þá voru
hæst á baugi.