Úrval - 01.10.1972, Qupperneq 125

123
aöallæknir hans, var ekki und-
anþeginn þeim.
En faöir minn var i sannleika sagt
mjög sjúkur maöur, miklu
sjúkari en brezkur almenningur haföi
nokkru sinni hugmynd um.
Rikisráö.
Faöir minn haföi-látiö mynda
rikisráö, sem hafa skyldi vald til aö
sinna opinberum störfum rikisins I
nafni konungsins. Þetta haföi gerzt, á
meöan ég var enn á leiöinni heim til
Stóra Bretlands I beitiskipinu
„Framtaksseminni”. I þessu rlkisráöi
voru móöir mln, Bertie bróöir minn,
erkibiskupinn af Kantaraborg, for-
sætisráöherrann, kanslarinn og ég
sjálfur.
Viö samþykktum skipanir I ráöinu,
lög og embættisskipanir,
skrifuöum undir skipanir 1
forystustööur I her, flota og flugliöi.
Þaö jók áhuga minn fyrir
ábyrgöarstarfi þessu, að nú gafst mér
tækifæri til aö lesa I fyrsta skipti ýmis
leynileg, opinber skjöl, þar á meöal
slmskeyti frá Utanrlkisráöuneytinu,
þó gafst mér ekki tækifæri til aö lesa
um ákvarðanir stjórnarráösfunda,
sem einkaritari konungs, hinn
viröulegi Stamfordham lávaröur,
haföi aöeins leyfi til aö sjá.
Bréí nokkurt, sem ég skrifaði fööur
mlnum um þetta leyti gefur til kynna,
hvernig ég kom fram fyrir hönd fööur
mlns á ýmsan hátt, á meöan á
veikindum hans stóð:
Kæri pabbi:
Mamma sagöi mér, að ég mætti
skrifa þér núna, en þaö eru góöar
fréttir. Mamma mun hafa sagt þér frá
heimsókn okkar á iðnaðarsýninguna I
Hvítuborg. Það var mjög vel gert af
henni að fara, þar eö slfkt örvar
framleiöendurna, sem þarfnast þess
um þessar mundir. Þrek hennar er
undravert, og hún gerði alla örþreytta
I morgun . . .
Ég tók á móti japanska sendi-
herranum I morgun og tók viö
skilrlkjum hans fyrir þlna hönd. Um
nónbilið I dag afhenti ég bikarinn þinn
á hestasýningunni I Islington. Viö
erum þannig að reyna aö halda öllu I
horfinu, á meöan þú liggur. Þú þarft
ekki aö bera hinar minnstu áhyggjur
af nokkrum sköpuöum hlut . . .
Þinn elskandi sonur, Davlð.
Aö hætta viö aö taka þátt í veöreiöum.
í febrúar var konungurinn fluttur til
Bognor á strönd Sussex. Móöir var
ennþá áhyggjufull, þótt fööur minum
yxi styrkur.
Slöari hluta dags nokkurs baö hún
mig um aö koma til herbergis sins til
einkaviötals.
Hún lýsti yfir ánægju sinni vegna
þess, hversu ég hefði tekiö störf fööur
mins á minar heröar. Slöan spuröi hún
mig spurningar nokkurrar á þann
óbeina, kyrrláta hátt, sem henni var
tiöur.þegar viökvæm málefni var , aö
ræöa. Hún olli mér undrunar meö þvl
aö spyrja mig, hvort ég áliti ekki, að
þaö væri betra, aö ég hætti alveg viö aö
taka þátt I hindrunarhlaupi.
,,Er þaö vegna þess, aö þú álitir, aö
ég kynni aö meiöast?” spuröi ég.
,,AÖ nokkru leyti vegna þess,”
svaraði móöir mln, „En þaö viröist
vera rétt, aö þú legðir þig ekki I sllka
hættu, þar eö pabbi þinn er svo veikur
og getur ekkert aöhafzt og þú þarft þvl
aö vinna svo miklu meira en ella”
„En ég dett ekki oft af baki” sagði
ég I mótmælatón.
„Ég veit þaö. En ég veit, aö þaö
gleddi samt pabba þinn, aö þú hættir