Úrval - 01.10.1972, Qupperneq 129

tJRVAL
127
til þess að þjóöin gæti látiö i ljós fögnuö En hann geröi sér samt sjáifur grein
sinn. En þúsundirnar, sem heilsuöu fyrir hinum kaidhæönisíegu
konungi meö fagnaöarópum, er hann aöstæöum. Þegar hann kom aftur til
ók til kirkjunnar eftír strætunum hallarinnar, sagöi hann viö lækni
ásamt móöur minni, og hinir tignu sinn, Dawson lávarö: Þakkarguös-
kirkjugestir innan r kirkjuveggjanna þjónusta, og ég meö opiö sár á bakinu!
höföu vissulega ekki minnstu Já, þvilikt og annaö eins!”
hugmynd um slikt. Athöfnin var samt
mjög hrífandi, þrátt fyrir þjáningar
fööur mins.
Blaöaljósmyndarinn haföi tekiö myndir af niræöum manni. Aö
skilnaöi sagöi ljósmyndarinn: ,,Svo vona ég, aö heilsan veröi góö og ég
geti komið aftur eftir tiu ár og tekiö myndir af þér, þegar þú átt hundr-
aö ára afmæli.”
„Ætli þaö gæti ekki oröið,”svaraöi sá gamli, eöa hvað er annars f
ólagi meö heilsu þina?”
„Þaö er dásamlegt, aö þú skulir elska mig svona heitt og ástriðufullt,
en þarftu endilega að spýta I lófana, i hvert sinn sem þú kyssir mig?”
Efþér finnst erfitt nú orðiö aö finna kvikmynd, sem þú getur fariö meö
bömin þin aö sjá, þá mundu, aö það er leikur einn miöaö viö aö .finna
kvikmynd, sem þú getur boöiö móöur þinni aö horfa á.
Presturinn var að búa börnin undir fermingu, en Kalli dottaði.
Þvispuröi prestur hann: „Veiztu, Kalli, hver braut múra Jerlkó?”
„Það var ekki ég,” sagöi Kalli I einlægni.
Þetta þótti prestinum fynaiö,, hann hringdi til fööur Kalla til aö segja
honum brandarann.
„Þaö hefur áreiöanlega ekki veriö Kalli^ sem _þaö geröi,” sagöi
faöirinn, „þvi hann skrokvar ekki.”
Presti þótti málið verða æ fyndnara og á næsta fundi meö safn-
aðarstjórn sagöi hann söguna.
Aö lokinni frásögn prests sagöi formaöurinn: „Fyrst hvorugur þeirra
hefur játaö, veröur söfnuöurinn vlst að bera kostnaöinn.”