Úrval - 01.03.1982, Blaðsíða 100

98
ÚRVAL
Útlimirnir gegndu ekki viljanum
nema að nokkru leyti. Hann hélt
áfram að þramma með því eins og að
skipta yflr á aðra orku þar sem
fæturnir bærðust eins og af sjálfu sér
— engin óþarfa hreyfing, engri orku
sóað útí bláinn.
Nú lifði hann aðallega á berjum.
Þegar hann rakst á ber lét hann
bakpokann falla, lagðist á fjóra fætur
eins og drukkinn maður, tíndi og
gleypti í einni og sömu hreyfingunni.
Berin voru góð á bragðið en þar sem
berjatíminn var næstum á enda fann
hann aldrei nógu mikið á einum stað
til þess að verða saddur. Stundum
laut hann niður og greip aðeins hand-
fylli. Það var eins og lífsviljinn gerði
honum kleift að finna án leitar eina
beriðí lyngþykkni.
Þegar sulturinn fór að verða ærandi
að staðaldri og stöðug suða fyrir
eyrunum varð meira að segja til-
hugsunin um mat fjarlæg. Hann varð
veikari með hverjum degi sem leið.
Hann var eins og utan við raunveru-
leikann. Þegar hann rakst á svepp
varð hann að beita viljaþreki til þess
að beygja sig eftir honum og geyma
hann. Á kvöldin át hann sveppina
sem hann hafði tínt, hitaði þá á
pönnu. Honum varð eilítið flökurt af
þeim en fannst hann ekki alveg eins
tómur. Hann sá hreindýr og öfundaði
þau af því að geta nærst á grasi. Ef
hann bara gæti einhvern veginn veitt
sér hreindýr, hugsaði hann, myndi
hann umsvifalaust rífa í sig kjötið af
því. En hann hafði ekkert til þess svo
það var óhugsandi. Meira að segja
viljinn til að þramma áfram var að
verða að engu.
Síðla dags 8. september dróst hann
upp á fjallshrygg — og sá gráan veg í
fjarska. Vegurinn var í hans augum
fyrirheit um öryggi sænsku landa-
mæranna — einmitt þegar hann var
að því kominn að gefast upp. Hann
hét sér því að sofna ekki fyrr en
veginum væri náð. Eftir var að fara
yfir stríðar ár. Hann át það sem hann
hafði geymt sem ýtrasta varaforða:
tvær plötur af súkkulaði, og lagði
síðan af stað. Klukkan var sex.
Tunglið kom upp klukkan ellefu.
Það var komið fram yflr miðnætti
þegar hann loks slagaði upp á veginn.
En hann sá hvorki tangur né tetur af
Muonio ánni sem rennur á landa-
mærum Finnlands og Svíþjóðar.
Hann leitaði meðfram veginum í
tunglsljósinu að einhvers konar
sönnunargögnum: bréfi utan af
sælgæti eða tómum bjórdósum. Þrír
merkimiðar af fjórum sögðu „Made
in Sweden”. En brýrnar á veginum
voru nákvæmlega eins og þær sem
hann hafði séð í Finnlandi og sann-
færðu hann um að hann væri enn í
því landi og hefði ekki hugmynd um
hvar landamærin væru. Þessi
vonbrigði riðu honum nærri því að
fullu.
Andlit
Um morguninn var Alexander svo
veikburða að fæturnir skulfu undir
honum. Nú varð hann að taka þá