Morgunblaðið - 31.10.2000, Blaðsíða 50

50 ÞRIÐJUDAGUR 31. OKTÓBER 2000
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
SVEINN
KRIS TDÓRSS ON
+ Sveinn Krist-
dói'sson fæddist
á Þórshöfn á Langa-
nesi 27. mars 1943.
Hann varð bráð-
kvaddur á skauta-
svellinu í Laugardal
18. október síðastlið-
inn og fór útfor hans
fram frá Bústaða-
kirkju 26. október.
Þegar mér barst sú
barinafregn að Sveinn
bakari vinur minn væri
látinn þyrmdi yfir mig
og minningar frá
æskudögum okkar runnu fyrir hug-
skotssjónum mínum.
Þar sannaðist að sumir eru kall-
aðir allt of fljótt yfir móðuna miklu
og ekki gerir dauðinn boð á undan
sér né fer í manngreinarálit. Þetta
var ótímabær brottför finnst okkur
sem eftir stöndum.
Við ólumst upp á Akureyri, nánar
tiltekið rétt innan við bæinn, hann á
Galtalæk en ég í Litla-Garði. Fjöl-
skyldur okkar höfðu flust austan úr
Þistilfirði og Þórshöfn í lok stríðs-
ins, þar sem við vorum fæddir og
v-(,r mikill samgangur milli heimila
okkar. Við systkinin í Litla-Garði
vorum mörg á sama aldri og börnin
á Galtalæk, auk þess voru frændur
mínir í Háteigi á sama aldri. Það gaf
augaleið að margt var brallað á
þessum árum þegar ungir og
hraustir drengir fengu útrás í leik
og starfi, en vinna við heimilin var
snar þáttur í lífi unglinga tD sveita í
þá daga.
Nokkrum árum seinna fluttu for-
eldrar Sveins, þau Kristdór og
Ebba, út í bæ, eins og við kölluðum
. það, í Hafnarstræti 2 og síðar
byggðu þau sér einbýlishús við Að-
alstræti þar sem Iistfengi og smekk-
vísi húsmóðurinnar bar heimilinu
fagurt vitni. Þar var jafnan gott að
koma. A unglingsárum sínum fór
Sveinn í sveit að Engihlíð í Öxnadal
og var þar í nokkur ár.
Þegar hann kom í bæinn aftur,
m.a. til að fara í Gagnfræðaskólann,
endurnýjaðist okkar vinátta sem
hefur haldist síðan. Fljótlega eftir
skólagöngu bauðst honum náms-
samningur í bakaraiðn hjá Brauð-
gerð Kristjáns. Það var mikið gæfu-
spor fyrir Svein, þar sameinaði
hann listfengi sína og ódrepandi
dugnað sem átti eftir að fleyta hon-
um langt í sinni iðn. Á námsárum
sínum hóf hann þátttöku í íþróttum
og þar náðum við vel saman. Aðal-
áhugamál okkar voru skautahlaup
og íshokkí. Margar ferðir fórum við
saman að leita að nothæfum ís til að
æfa á og keppa. Áður en lagt var af
stað var að jafnaði komið við hjá
Dalla í Aðalstræti 64 og málin rædd
og horfur skoðaðar. Þegar Skauta-
félag Akureyrar eignaðist aðstöðu á
Krókeyri fór mikill tími og orka í
koma upp viðúnandi aðstöðu. Þetta
var tími sem við sáum ekki eftir og
mikið var skrafað um tækni og æf-
ingar. Það kom fljótt í ljós að
Sveinn var góðum hæfileikum
gæddur til íþrótta og hafði það
jjfcapferli sem fleytti honum fram-
xyrir flesta jafnaldra sína á æfingum
og í keppni. Ég held að ég sé ekki
að ýkja né halla á
neinn þegar ég fullyrði
að hann var með bestu
íshokkíleikmönnum
sem ísland hefur alið
til þessa.
Áð sjálfsögu voru
aðrar íþróttir stundað-
ar og var Sveinn vel
liðtækur í flestu sem
hann tók sér fyrir
hendur, t.d. lék hann
með meistaraflokki
ÍBA í knattspymu og
siðar með FRAM í
Reykjavík.
1963 flutti ég suður
og þá skildi leiðir um tíma en
nokkru seinna þegar Hótel Loftleið-
ir hóf starfsemi sína var Sveinn ráð-
inn þar sem bakarameistari. Þar
fékk hótelið frábæran starfskraft en
við sem höfðum verið að reyna að
safna saman áhugasömum íshokkí-
spilurum töldum að okkar fengur
væri meiri.
Þegar hér er komið hafði Sveinn
kvænst Sigríði Viktorsdóttur frá
Grenivík og átt með henni soninn
Arnar Þór sem var augasteinninn á
heimilinu. Með fjölskyldum okkar
tókst góð vinátta og áttum við
ásamt fjölskyldu Kristjáns Jóhanns
margar góðar stundir heima í Álf-
heimum sem rifjast upp á stundum
sem þessum. Það var alltaf jafn-
sjálfsagt að heimsækja Svein og
Siggu ef farið var út að keyra eða
kalla á þau ef eitthvað var um að
vera. Ég ætla ekki að fara nánar út
í skautamálin hér í Reykjavík, það
verður gert í grein frá félögunum
sem stóðu að endurreisn Skautafé-
lags Reykjavíkur.
En okkar áhugamál voru skautar
og íshokkí og er að sjálfsögðu
margs að minnast af þeim vettvangi
þar sem Sveinn var oftast
miðpunkturinn.
Þegar Sveinn og Sigga ákváðu að
slíta samvistir var það okkur hjón-
um mikið áfall því okkur fannst þau
eiga svo vel saman. En svona er líf-
ið.
Ég vil að lokum færa Kristínu
móður Sveins, eða Ebbu eins og við
kölluðum hana að jafnaði, innileg-
ustu samúðarkveður. Guð blessi þig.
Ennfremur sendi ég systkinum
Sveins, þeim Gerði, Stefáni, Óla,
Gunnari og Rúnari og fjölskyldum
þeirra samúðarkveðjur frá systkin-
unum frá Litla-Garði.
Arnar minn, við hjónin færum
þér, fjölskyldu þinni og systkinum
okkar innilegustu samúðarkveðjur.
Missir ykkar er mikill en minningin
um góðan dreng sem vildi vel vei-m-
ir. Guð gefi ykkur styrk um ókomna
tíð.
Ágúst B. Karlsson.
Það var mér mikið áfall þegar
hringt var í mig miðvikudagsmorg-
uninn 18. október sl. og mér tjáð að
Sveinn bákari hefði kvatt þennan
heim kvöldið áður.
Hann sem hafði um hádegisbilið
þann dag setið við eldhúsborðið hjá
okkur, fullur af hinum gamla eld-
móði sem við höfðum þekkt hjá hon-
um á árum áður. Sveinn hafði hringt
til okkar fyrr um morguninn vegna
ííps:

Vesturhlíá 2
Þegar andlát
ber að höndum
Sími 551 1266
www.utfor.is
Önnumst alla þætti útfararinnar,
Við Útfararstofu kirkjugarð-
anna starfa nú 14 manns
með áratuga reynslu vió
útfaraþjónustu. Stærsta
útfararþjónusta landsins
með þjónustu allan
sólarhringinn.
W ÚTFARARSTOFA
' KIRKJUGARÐANNA EHF,
Prestur
Kistulagning
Kirkja
Legstaður
Kistur og krossar
Sálmaskrá
Val á tónlistaíólki
Kistuskreytingar
Dánarvottorð
Erfidrykkja
fréttar sem hann hafði heyrt, trúði
ekki og vildi því fá söguna frá fyrstu
hendi.
Að undanförnu sagðist hann hafa
verið í líkamsrækt og væri því í
toppformi og ætlaði sér að leika
einn íshokkíleik um kvöldið með
„old boys“, enda var íshokkí sú
íþróttagrein sem hann hafði stund-
að frá unga aldri. Sveinn var aldrei
meðalmaður í einu né neinu og gaf
sig allan í þá hluti sem hann tók sér
fyrir hendur. Við ræddum um
margt frá liðnum árum og hann tal-
aði um framtíðarplön sín, um bakarí
í Kaliforníu o.fl. Þá kom í ljós
„Sveinninn" eins og við þekktum
hann best, baráttumaður utan vallar
sem innan og ekki tilbúinn að gefast
upp þó að móti blési. Lífið hafði ekki
alltaf farið mjúkum höndum um
hann, hvort heldur var í hans einka-
lífi né rekstri.
Ég kynntist Sveini fyrst er ég
byrjaði að sitja fundi hjá Lands-
sambandi bakarameistara, þá sem
bakarameistari hjá KÞ Húsavík.
Það var svo ekki fyrr en vorið
1984, er ég hafði keypt Efnagerð
Laugarness og hóf innflutning og
sölu á hráefnum og vélum til bak-
ara, sem nánari kynni urðu með
okkur. Nokkrar ferðir fórum við
saman bæði með öðrum bökurum á
bakarasýningar eða tveir einir til að
skoða vélar eða innréttingar í þær
mörgu sölubúðir sem hann opnaði.
Kynntist ég þá ógleymanlegum
manni, stórbrotnum persónuleika er
engum gleymist sem af honum hafði
kynni. Hann mátti ekkert aumt sjá
og var ævinlega manna fyrstur til
að rétta fram hjálparhönd. Þar
skiptu peningar eða fyrirhöfn ekki
máli. Eitt sinn er við vorum á sýn-
ingu erlendis og fórum á djassstað
ásamt fleiri félögum gengum við
framhjá útigangsmanni, sem sat og
spilaði á harmonikku. Hópurinn
stansaði og hlýddi á hann um stund.
Þarna stóð Sveinn og óskaði eftir
hverju laginu á fætur öðru og lét
peningaseðla falla um leið í húfu
mannsins. Það var ekki fyrr en
löngu eftir að allir félagarnir voru
farnir að ég fékk hann til að halda
áfram ferð okkar. Svo mjög fann
hann til með þessum ólánssama
manni.
Sveinn var án efa einn af okkar
bestu fagmönnum og brautryðjandi
í þeirri miklu framþróun sem átti
sér stað í faginu á níunda áratugn-
um. Hann var óhræddur við að
byrja með nýjungar, hvort sem um
var að ræða í matarbrauðum, kondi-
torvinnu eða nýjustu vélum og tækj-
um í bakaríið.
Hann var einn sá færasti sem ég
veit um í sykursuðuvinnu. Mér er í
minni eftirlíking af Hótel Loftleið-
um, sem hann gerði er hann vann
þar í brauðgerðinni, einnig Hótel
Valhöll og fleiri verk sem hann vann
úr bræddum/blásnum sykri.
Oft hvessti í kringum Svein og
sagði hann mönnum meiningu sína
umbúðalaust. Ég svaraði honum við
okkar fyrstu kynni með svipuðum
hætti. Það kunni hann að meta og
upp úr því hófst með okkur vinátta
sem
stóð alla tíð þó sambandið hafi
ekki verið eins náið og við hefðum
óskað eftir að hann hætti rekstri.
Fyrir þá sem ekki þekktu Svein
virtist hann hrjúfur og stóð þeim
stuggur af honum, en vinur var
hann þeim sem komust inn fyrir
skelina.
Hann vildi allt fyrir þá gera því
undir niðri sló eitt það hlýjasta
hjarta sem ég hef kynnst í gegnum
árin.
Um leið og við kveðjum góðan vin
þökkum við samfylgd og vináttu í
gegnum árin. Við viljum senda öll-
um aðstandendum og vinum samúð-
arkveðjur. Megi sá styrkur sem
hann sýndi í gegnum líf sitt vera
ykkur stoð á þessum erfiðu tímum.
Evert og Sigríður.
Fyrir hönd Landssambands bak-
arameistara langar mig að kveðja
góðan mann og frumkvöðul í stétt-
inni. Sveinn kom með ferska
strauma inn í bakaragreinina. Fyrir
utan að vera listamaður í kökugerð
og skreytingum, var Sveinn alltaf
hress og skemmtilegur og aldrei
neitt vesen, og hann lét heyra í sér.
Sveinn átti einn stærsta þátt í stóru
afmælistertunni, þegar Reykjavík
vai-ð 200 ára. Sveinn var duglegur
og lyfti faginu á hærra plan, bæði
hvað varðar brauð og kökur. Því vil
ég þakka Sveini fyrir samfylgdina á
liðnum árum og allt sem hann gerði
fyrir bakarastéttina, einnig vil ég
flytja aðstandendum samúðarkveðj-
ur.
Fyrir hönd Landssambands bak-
arameistara,
Guðni Chr. Andreasen
formaður.
Sveinn fæddist og ólst upp í Inn-
bænum á Akureyri. Þar má segja að
hafi löngum verið Mekka skauta-
íþróttarinnar hér á landi og því
nærtækt fyrir Svein og æskufélaga
hans að tengjast þeirri íþróttagrein
traustum böndum strax í barnæsku.
Sveinn stundaði skautaíþróttir,
bæði hraðhlaup og ísknattleik, með-
an hann bjó á Akureyri. Hann var
mikill eldhugi og lagði á sig ómælda
fyrirhöfn við að hreinsa svellið með
félögum sínum, þegar þörf var á, til
að komast á skauta. Og hann var
einnig oft á tíðum leiðtoginn sem
vísaði veginn fyrii- félaga sína.
Eftir að Sveinn fluttist til Reykja-
víkur, rúmlega tvítugur að aldri, var
hann lengst af í forystusveit þeirra
sem unnu að uppbyggingu ísknatt-
leiks á höfuðborgarsvæðinu en þar
voru skautamenn að taka fyrstu
skrefin á þeirri braut. Sveinn var
óþreytandi við að byggja upp
tengslin milli ísknattleiksliðanna í
Reykjavík og á Akureyri og varð
þannig einn frumkvöðlanna í ís-
knattleik á Islandi.
I keppnum milli Akureyringa og
Reykvíkinga á þeim árum reyndist
Sveinn oft erfiður mótherji fyrri fé-
laga sinna.
En Sveinn hafði alltaf mjög
sterkar taugar til fæðingarbæjar
síns, kom oft í heimsókn og fylgdist
vel með því sem þar var að gerast.
Um leið og við kveðjum góðan vin
og félaga sendum við eftirlifandi
fjölskyldu og ættingjum Sveins inni-
legar samúðarkveðjur okkar við
þetta skyndilega fráfall hans.
Skautafélag Akureyrar.
SIGURÐUR OSKAR
JÓNSSON
+ Sigurður Óskar
Jónsson bakara-
meistari fæddist í
Reykjavík 24. des-
ember 1921. Hann
lést á Landspítalan-
um í Fossvogi 16.
október síðastliðinn
og fór útför hans
fram frá Fossvog-
skirkju 27. október.
Elsku hjartans pabbi
minn.
Ég var hjá þér sein-
ustu stundirnar á dán-
arbeði. Það fór um hug
minn flæði tilfinninga_ sem í senn
voru erfiðar og ljúfar. Ég kvaddi þig
með trega í hjarta en jafnframt
miklu þakklæti fyrir persónuleika
þinn sem svo mörgum var hulinn. Ég
man eftir þér fallegum og glæsileg-
um ungum manni, fullum af lífs-
þrótti, metnaði og krafti. Þú varst
hetja. Til margra ára stundaði pabbi
fótbolta með KR. Þú sóttir skíði af
miklum dug, allir frímúrarafundirnir
þínir, allt er þetta svo ferskt í minn-
ingunni. Hvað ég var stolt af þér.
Persónuleiki þinn var einstakur fyrir
svo margra hluta sakir. Listrænir
hæfíleikar þínir eru eftirtektarverðir
en almenningur fékk því miður
aldrei notið þeirra með þér. Hógvær
með eindæmum og gafst til þeirra
sem minna máttu sín. Þú varst ekki
maðurinn sem sótti í
sviðsljósið eða gekk um
götur Reykjavíkur og
hreykti sér, það var
ekki þinn stfll. Andleg-
ur þroski þinn gerði þig
ekki síst að þeim
heimsmanni sem þú
varst. Það sem ég hafði
mest dálæti á í fari þínu
var það að í huga þínum
voru allir meðbræður,
enginn var yfir annan
hafinn, alltaf jákvætt
spjall um náungann,
aldrei niðrandi orð um
nokkra manneskju.
Það er svo margt sem er fólgið í
þroska og greind sérhvers manns.
Við vissum bæði að þess vegna lá leið
okkar hér ájörðinni inn í framhalds-
lífið. Það er ómetanlegur áfangi sem
okkur nýtist vel í öðrum heimkynn-
um.
Jón Símonarson og pabbi ráku
bakaríið á Bræðraborgarstíg 16 og
hafði pabbi verið þar sleitulaust frá
þvl hann var ungur drengur. I þá tíð
var ekki spurt: „Hvað langar þig að
læra, Diddi minn?“ Það var aldrei
nein spurning, þarna skyldi hann
starfa. Og það gerði hann með mikl-
um glæsibrag. Hann var í forystu á
sínu sviði. Hann varð bakarameistari
úti í Danmörku, lærði kondítorí-
grein, þau svignuðu ósjaldan, borðin
um dagana af kræsingum. Það voru
ekki bara terturnar hans heldur öll
þau listaverk sem hann bjó til úr öllu
því sem hann komst yfir. Pabbi tók
stóra ákvörðun á árunum 1967-8 er
hann lét endurinnrétta stóru búðina
sína, þar fékk ég að njóta þess með
honum, þar sem ég var starfandi öll
sumur frá tólf ára aldri, íyrst baka til
við þrif en seinna tóku verslunar-
störfin við. Allir laugardagar sem og
sunnudagar voru yndislegir í þá
daga, biðraðir lengst út á götu og í
nógu að snúast. Handtökin voru
mörg og gleðileg, bæði fyrir pabba
sem og okkur hin sem afgi'eiddum.
Pabbi var aldrei þessi dæmigerði
viðskiptamaður, enda lá hugur hans
alla tíð til málaralistar, en í þá daga
vissi fólk ekki betur og var framtíð
hans löngu afráðin af öðrum. Ein af
mörgum minningum sem ég á var
þegar pabbi sýndi sinn innri mann í
verki, eins og svo oft áður. Afi Jón
Sím þurfti að fara í hjartaígræðslu til
Danmerkur og pabþi fylgdi honum
út. Á þessum ái'um bjó ég þarna úti,
pabbi kom og sótti mig og fór með
mig um götur Kaupmannaháfnar.
Ég var svo stolt af þessum glæsilega
og góða manni. Við settumst inn á
matsölustað, fengum okkur gott að
borða og töluðum um lífið og tilver-
una. Þarna kynntist ég fyrir alvöru
mínum elskulega föður; andagift
hans, hversu vel hann var að sér á
svo mörgum sviðum og síðast en ekki
síst hans eðlislægu sköpunargáfu.
Dagur var kominn að kveldi, við
kvöddumst. Þetta var einn af þess-
urrulögum sem ég aldrei gleymi.
Ég kveð þig að sinni, elsku pabbi
minn, endurfundirnir eru tilhlökkun-
arefni.
í gegnum göngin miklu við fórum öll
uns að ljósinu skæra kemur
er upprisan nálgast, við vitum öll
þar ríkir kærleikur, ást og friður.
(E.S.)
Þín ástkær dóttir,
Edda Sigurðardóttir.
Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé
handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Senda má greinar til blaðsins
í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is). Nauðsynlegt er, að símanúmer höf-
undar/sendanda fylgi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli
að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða
2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.