Morgunblaðið - 20.12.2001, Side 60

MINNINGAR
60 FIMMTUDAGUR 20. DESEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Bjarni JúlíusGíslason fæddist
10. júlí 1915 í Þykkva-
bæ í Djúpárhreppi í
Rangárvallasýslu.
Hann lést á Landspít-
alanum – háskóla-
sjúkrahúsi 10. desem-
ber síðastliðinn.
Foreldrar Bjarna
voru hjónin Gísli
Bjarnason, bóndi í
Vesturholtum í Djúp-
árhreppi, f . í Háfs-
hjálegu í Djúpár-
hreppi 17. júní 1863,
d. 6. ágúst 1936, og
Jónína Margrét Ólafsdóttir, f. í
Hávarðarkoti í Ásahreppi 5. jan-
úar 1873, d. 4. júlí 1943.
Eiginkona Bjarna er Jóhanna G.
Pálsdóttir símstöðvarstjóri, f. á
Vatnsenda í Saurbæjarhreppi í
Eyjafirði 19. maí 1924. Foreldrar
hennar voru Páll Hólm Jónsson,
bóndi á Vatnsenda, verkamaður og
síðar bólstrari á Akureyri, f. 26.
júlí 1897, d. 25. jan. 1968, og Stef-
anía Einarsdóttir, f. á Hálsi í Saur-
bæjarhreppi 28. febrúar 1894, d.
27. mars 1967. Börn
Bjarna og Jóhönnu
eru Sveinbjörn fram-
kvæmdastjóri, f. 18.
apríl 1957, og Bjarni
Geir verktaki, f. 9.
febrúar 1959, kona
hans er Ásta J. Grét-
arsdóttir. Fóstur-
dóttir Bjarna og dótt-
ir Jóhönnu er Jóna E.
Hammer, háskóla-
kennari í Pittsburg,
f. 8. maí 1943, eigin-
maður hennar er dr.
Carl Hammer.
Bjarni starfaði í
lögreglunni á Keflavíkurflugvelli
og var einnig organisti. Hann hlaut
fjölda verðlauna fyrir lagasmíð
sína og var virkur þátttakandi í
tónlistar- og menningarlífi Kefla-
víkur, var einn stofnenda Karla-
kórs Keflavíkur, Tónlistaskóla
Keflavíkur o.fl. Hann var einnig fé-
lagi í Frímúrarareglunni í St. Jóh.-
stúkunni Sindra.
Útför Bjarna fer fram frá Kefla-
víkurkirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 13.30.
Ég vil í nokkrum orðum minnast
Bjarna afa sem lést 10. desember
síðastliðinn.
Í rauninni trúði ég því ekki þegar
hringt var í okkur frá Landspítalan-
um og okkur sagt að koma eins
fljótt og hægt væri að þetta yrði
kveðjustundin hans afa. Ég hugsaði
á leiðinni milli Keflavíkur og
Reykjavíkur að ástandið væri
kannski slæmt núna en hann afi
myndi hrista þetta af sér og koma
heim fyrr en varði til að spila fyrir
okkur á píanóið eða nikkuna eins og
hann var vanur að gera.
Það var ekki fyrr en ég sá afa á
spítalanum að ég áttaði mig á því að
nú væri stundin komin sem ég hafði
alltaf beðið með kvíða í hjarta, þó
svo að ég hafi alltaf talið sjálfum
mér trú um að ég væri undir þetta
búinn og þetta yrði allt í lagi. Stað-
reyndin er hins vegar sú að maður
býr sig aldrei fyllilega undir það að
missa einhvern nákominn, sorgin
verður alltaf til staðar.
Það fyrsta sem kemur upp í hug-
ann þegar ég hugsa um afa eru orð-
in traust og heiðarleiki. Afi var mað-
ur orða sinna og ef hann gaf loforð
gastu treyst því að við það yrði stað-
ið, heiðarlegri mann hef ég aldrei
kynnst.
Ég minnist sérstaklega sögu af
atviki sem átti sér stað fyrir löngu
og er hún til marks um það hversu
heiðarlegur afi var.
Þannig var mál með vexti að afi
hafði farið með bílinn sinn á verk-
stæði. Þegar bíllinn var tilbúinn lét
afi föður minn hafa peninga og bað
hann um að ná í bílinn sem og hann
gerði. Þegar faðir minn kom heim
með bílinn lætur hann afa hafa það
sem afgangs var af peningunum, afa
reiknaðist það til að hann hefði feng-
ið nokkrum krónum of mikið til
baka og varð hann ekki í rónni fyrr
en hann hafði sent föður minn til
baka á verkstæðið til að skila mis-
muninum, hann gat ekki við það un-
að að hafa hagnast á mistökum ann-
arra.
Til allrar guðs lukku bý ég svo vel
að eiga fullt af góðum minningum
um afa þar sem heimili hans og
ömmu hefur alltaf verið mitt annað
heimili.
Mér er sérstaklega minnisstætt
þegar við afi vorum tveir saman í
kotinu í nokkrar vikur árið 1998 þar
sem amma hafði farið í ferðalag til
Sviss. Til að byrja með lagðist það
ekkert alltof vel í okkur afa að þurfa
að sjá á eftir ömmu í svo langan
tíma þar sem hún hafði alltaf stjan-
að í kringum okkur og séð til þess að
okkur skorti ekki neitt. Þessar
áhyggjur voru ástæðulausar þar
sem ég og afi stóðum okkur með af-
brigðum vel og áttum þarna saman
yndislegan tíma. Ef mig misminnir
ekki tókst okkur meira að segja að
elda nokkrar máltíðir saman án þess
að valda stórskaða.
Þegar ég var 12 eða 13 ára gaf ég
Bjarna afa það loforð, að ef ég
skyldi einhvern tímann eignast son
þá yrði hann alnafni hans og veit ég
að frá því að þetta loforð var gefið
hlakkaði afi alltaf til þess að af
þessu yrði. Ég hafði séð það fyrir
mér að afi myndi halda nafna sínum
undir skírn. Því miður náðum við
ekki þessum áfanga saman en ég
veit að þegar að því kemur að ég
eignast son þá verður afi með okkur
í anda fullur af stolti.
Eins og þeir sem þekktu afa vita
var tónlist hans líf og yndi, hann á
að baki glæstan feril á því sviði og
samdi hann fjöldann allan af lögum
sem munu lifa með okkur um
ókomna tíð.
Ég þakka guði fyrir að hafa gefið
mér og fjölskyldu minni tækifæri til
að vera síðasta klukkutímann með
afa og er þess fullviss að afi hafi
skynjað nærveru okkar og fyrir vik-
ið verið sáttari við að hans tími væri
kominn.
Elsku amma, ég veit að afi mun
alltaf vera hjá Gillu sinni í anda og
að þú varst stoð hans og stytta í
einu og öllu sem hann tók sér fyrir
hendur. Ég bið guð um að vaka yfir
þér og vona ég að hann veiti þér all-
an þann styrk sem þú þarft á að
halda á þessari erfiðu stund.
Gísli Grétar Bjarnason.
Mig langar í nokkrum orðum að
minnast einstaks heiðursmanns sem
ég kynntist fyrir rúmum sjö árum er
ég fór að búa með sonardóttur hans.
Bjarni J. Gíslason var einstaklega
léttlyndur maður og áhugasamur
um tilveruna.
Því miður var það alltof sjaldan
sem maður gaf sér tíma til að heim-
sækja þau hjónin í Hornbjargið, en
ekki vantaði áhugann á að vita hvað
maður hafði aðhafst frá síðustu
heimsókn, hvort ekki væru allir
frískir og þannig mætti lengi telja.
Það var nær undartekningarlaust
að sá gamli lék á píanóið fyrir dóttur
mína er við komum í heimsókn og
alltaf var hann jafn ljúfur og góður
þó svo sú stutta væri ekki alltaf
tilbúin að hlýða öllu sem við hana
var sagt.
En rétt eins og segir í laginu;
„eitt sinn verða allir menn að
deyja“. Og nú var hans kall komið,
en eitt get ég verið viss um, að
Bjarni er núna á fallegum stað að
spila á orgel fyrir himins engla.
Mig langar að minnast Bjarna
með erindi úr 50. sálmi Hallgríms
Péturssonar.
Svo finni’ eg hæga hvíld í þér,
hvíldu, Jesú, í brjósti mér.
Innsigli heilagur andi nú,
með ást og trú,
hjartað mitt, svo þar hvílist þú.
Elsku Jóhanna, Bjarni, Svein-
björn og fjölskyldur, megi guð vera
með ykkur og styrkja á þessari
sorgarstund.
Jónas Dagur Jónasson.
Elskulegur afi minn er látinn,
hann kvaddi þennan heim 10. des-
ember sl. 86 ára að aldri. Ó, hvað ég
á eftir að sakna afa míns, afa míns
sem var svo fallegur og góður. Ég á
yndislegar og fallegar minningar
um afa sem ég geymi í hjarta mínu,
minningar sem aldrei gleymast. Ég
minnist þó helst þolinmæðinnar sem
hann sýndi mér þegar ég var í pí-
anónámi, hann sat með mér á hverj-
um degi og hlustaði og leiðbeindi
mér enda var tónlist hans líf og
yndi. Afi minn átti stóran þátt í tón-
listarlífi í Keflavík og var meðal
annars einn af stofnendum Karla-
kórs Keflavíkur, Tónlistarskóla
Keflavíkur og Lúðrasveitar Kefla-
víkur. Afi átti heilmikið safn af fal-
legum lögum sem hann samdi sjálf-
ur og eru nokkur þeirra til á plötu.
Hann gat spilað á öll hljóðfæri en
spilaði þó mest á píanó. Þegar ég
var lítil stúlka sat afi oft með mig í
fanginu og spilaði á píanóið og spil-
aði þau lög sem ég bað um, hann
kunni öll lög og alltaf lét hann mig
syngja með. Afi var allur af vilja
gerður ef eitthvað kom upp á, hann
var alltaf til taks og á ég honum
margt að þakka, t.d. tónlistarnám
mitt og mína stuttu skólagöngu. Afi
minn er einn af fáum mönnum sem
ég ber virðingu fyrir og ég á alltaf
eftir að bera virðingu fyrir honum.
Ég trúi því að honum líði vel uppi
hjá Guði almáttugum og er ég viss
um að hann sitji hjá systkinum sín-
um og foreldrum og spili fyrir þau
öll fallegu lögin sem hann samdi. Ég
elska hann afa minn af öllu hjarta,
hef alltaf gert og mun alltaf gera.
Ég kveð hann með mikilli sorg og
söknuði og þakka afa mínum allt
sem hann hefur gert fyrir mig. Ég
bið Guð um að geyma hann og varð-
veita.
Dýrð sé Guði’ í hæstum hæðum,
himinn syngur fögrum hljóm.
Mannkyn, hrært í innstu æðum,
undir tak með lofsöngs róm.
Allt Guðs speki, miskunn, mátt
mikli, göfgi, prísi hátt.
(Þ. Böðvarsson.)
Berglind Bjarnadóttir.
Látinn er vinur minn og félagi
Bjarni Júlíus Gíslason. Hann fædd-
ist í Vesturholti í Þykkvabæ 10. júlí
1915. Hann stundaði almenn störf til
sveita í æsku en 16 ára að aldri hóf
hann störf við sjóinn. Hann var eft-
irsóttur hreysti- og dugnaðarmaður,
var á síldveiðum á sumrin og bæði á
togurum og vertíðarbátum hér í
Keflavík og Vestmannaeyjum á vet-
urna. Árið 1947 hóf Bjarni störf hjá
lögreglunni á Keflavíkurflugvelli og
starfaði þar óslitið til 70 ára aldurs.
Bjarni kvæntist eftirlifandi konu
sinni, Jóhönnu G. Pálsdóttur frá Ak-
ureyri, 23. september árið 1956, en
Jóhanna starfaði þá í kvenlögregl-
unni í Reykjavík. Þau eignuðust tvo
syni, þá Sveinbjörn, f. 1957, og
Bjarna Geir, f. 1959, og eru þeir
báðir búsettir í Keflavík.
BJARNI J.
GÍSLASON
Sími 562 0200
Erfisdrykkjur





 

  
 
 





 
!"#$%

   
     

  
 !"  #
 $

   
% "  " &"&'"
(
  
    )
  )
  

 
*    +*, 
  
 
  "
!#&'( $))*
+) #!#&'),"$$ - .*)*
.**/!0('
!,()$0!#&'),"$$ " )!),"$$
1)'!&
( $!,!#&'))*
23!/4"!#&'))*
'/
/,))*5
-  6
  1)&!!#$7
'8 &0
   
  
 
   


  
% "  " &"&'"
(
    
   )
 )
  
 
  .     

 
 "

5 #))*
 
),"$$

0
"),"$$ "4" !!))*
(' #),"$$

&'. #4""))*
4*'),"$$

$'3 #!'))* ( ')$6'
    * #!)8!,5
.    

  
  

  



66
+
9  51 1!)';<


*


  )
 

/" 
 
/,),"$$
1!!0/))* 91 )$),"$$
635!!0/),"$$
0/* 59,"))*
*..#5
0


9= >

9 6+


 
,&'?@
'8 &0

1
   

 
 2"  #*  3
 
4 , 
 

%5"  " &"&'"
3,
*  
5
))*


))*

/,
))*

&'
))*


))*5
.    

  
  


 

6 9 
 1

:
&)A$
*!#!$)$')!
!,??
'8 &0
   
     


)
 
  /"  . #4","$$
4"
 )!))*
$'3" !))*
!
3!))*
(*!. !),"$$2*AAB
1)!
$'3),"$$ !,&
$'3))*5