Skírnir - 01.12.1920, Qupperneq 37

Skírnir]
Kinverjinn.
259
ur maður stór vexti og vel limaður. Hann hafði blá augu,
ljóst hár, og skegg, [sem var eins og lýsigull á litinn.
Hann brosti blíðlega til mín, sagði eitthvað, sem eg skildi
ekki, og fékk mér það, sem illræðismennirnir höfðu frá
mér tekið. Að því bánu fór hann með hina vondu menn
til næsta dómara, sem lét varpa þeim í dýfiissu, strax og
hann hafði heyrt alla málavöxtu. Og fylgdist eg með hin-
um hvíta manni til dómarans. En dómarinn hafði í þjónustu
sinni Indverja, sem talaði mál, er hinn hvíti maður skildi.
Þenna Indverja bað eg að vera túlk minn, því að eg
skildi vel indversku. Og túlkaði hann eftirfylgjandi sam-
tal: »Mikið hefir þú, göfugi hvíti maður, fyrir mig gjört«,
sagði eg. Þá svaraði hinn hvíti maður og sagði: »Það
er ekki þess vert, að á það sé minst«. Og hann brosti
blíðlega. »Eg er þér mikið skuldugur, herra«, sagði eg; »og
vil eg, þó eg sé aumur maðkur moldar, biðja þig að sýna
mér þann óverðskuldaða heiður, að snæða með mér fá-
tæklega máltíð á morgun á skipi mínu, sem liggur við
akkeri þarna fyrir utan ósinn«. Þá svaraði hann og sagði:
»Þér er eg þakklátur fyrir þitt góða boð, en eg get ekki
þegið það, sökum þess, að eg sigli héðan burtu í nótt.
Og eg get fullvissáð þig um það, að þú ert mér um ekkert
skyldugur. Það, sem eg gjörði fyrír þig í kvöld, hefði eg
einnig gjört fyrir hinn versta óvin minn«. »Þetta lýsir
hágöfugu hjarta*, sagði eg; »en eg vil biðja þig, herra,
þó eg sé litilmótlegur hundur, að þiggja af mér þenna
ómerkilega stein, og bera hann til minningar um góðverk
það, er þú hefir gjört í kvöld*. Og eg tók upp smaragð
þann, er eg hafði tekið að erfðum eftir föður minn. Þá
svaraði hinn hvíti maður og sagði: »Nei, nei, góði maður!
Eg tek aldrei á móti launum fyrir að bjarga mannslífi*:
»Auðsýn mér miskunn, herra!* sagði eg; »og þigg af mér
þennan fánýta smá-stein«. Og hann gætti að því, að tár
streymdu niður kinnar mínar. Þá svaraði hann og sagði:
»Eg tek orð mín aftur; eg skal glaður þiggja þenna dýra
gimstein og geyma hann til minningar um þakklátsemi
þína og höfðingskap. Eg þakka þér af öllu hjarta!* Og
17*