Eimreiðin - 01.04.1939, Blaðsíða 82

194
HEHHA TIPTOP
EI.MREIÐIN
dá-dálítið veikur, hvort ég gæti ekki í'engið frí, gat hann loks
stunið upp. Þar var það sagt. Honum létti feiknlega. Jú, það
var auðfengið. Hann var ekki seinn á sér út úr dyrunum, náði
í frakkann sinn og fór út.
Það var eins og helt væri úr fötu, þvílik rigning! Það var
samt gott að komast út undir hert loft, eftir þessa geðshrær-
ingu. Hann dró djúpt andairn og öslaði áfram rennhlautar göt-
urnar. Hann virtist ekki taka eftir þessari andstvggilegu rign-
ingu, sem smaug inn að holdi, svo setti að manni kuldahroll.
Það var samt smátt og smátt að hýrna yfir honum. Hann átti
þó altaf frí. Hann hafði þó haft það upp úr krafsinu. Og nú
væri hezt að hann notaði sér það og kæmi við í nokkrum
verzlunum í leiðinni og keypti þennan hlut, sem hann var
lengi búinn að ætla sér. Það færðist ánægjusvipur á andlitið
á honum, sem endaði í breiðu hrosi.
Ja, þvílíkur bölvaður aumingi hann gat verið, ekki nema
það þó, að hræðast forstjórann. Eins og þetta væri ekki mað-
ur eins og hann sjálfur, jú, og þar að auki ekkert mikill mað-
ur. En næst, næst skyldi hann sýna honuin í tvo heimana og
sýna honum, að Guðnmndur Jónsson þyrði að biðja um meira
kaup. Hann herti gönguna og varð hnarreistur.
Hann vatt sér inn í eina verzlunina og kom út aftur með
stóran pakka dinglandi í annari hendinni. Hann var kominn
í ljómandi skap, sem hvorlti rok né rigning gat eyðilagt. Ekki
var hægt að segja það sama um þá vegfarendur, sem hann
mætti, minsta kosti ekki suma af þeim. Þarna kom til dæinis
Guðný gamla arkandi á móti honum, og að því er virtist ekki
i góðu skapi, enda er hún það víst sjaldan, nema þá kann-
ske þegar hún er að úthúða náunganum, yfir kaffibolla hjá
einhverri vinkonu sinni. Það er hennar eina ánægja í lifinu,
nú orðið. Hann hefur oft veitt því eftirtekt, hvað hún hefur
brjálæðiskendar hreyfingar þegar hún gengur, og þær eru með
verra móti í dag. Hún er með skorpið andlit, lítil ilskuleg augn
og samanbitnar varir, sein hún bærir helzt ekki, nema þegar
hún sendir vegfarendum tóninn, en lnin hefur það til siðs, sér-
staklega við þá, sem hún er eitthvað öfundsjúk við, en þá
lierpist nmnnurinn og andlitið alt saman í hinar fáránlegustu
krampateygjur, og augun verða ekki nema strik.