Valsblaðið - 01.05.2001, Side 69

Þegar hér var komið sögu, árið 1980,
var hin upphaflega Mulningsvél að
miklu leyti hætt en eðlileg endumýjun
hafði ávallt orðið og maður komið í
manns stað. Erfitt er að tímasetja ná-
kvæmlega hvenær segja má að Muln-
ingsvélin hafi „dáið“ handboltalega séð.
Segja má að lokapunkturinn hafi orðið
þegar öll gamla Mulningsvélin ákvað að
taka þátt í bikarkeppninni árið 1985. Þá
voru yngstu menn í þessu B-liði Vals
komnir vel á fertugsaldurinn. Við náðum
að komast í undanúrslit en féllum fyrir
þáverandi Islandsmeistumm Víkings. Þar
með lauk þessum þætti í tilvist Muln-
ingsvélarinnar.
Auðvitað nær ekkert lið árangri án
þjálfara. Þeir voru margir, sem komu að
mótun þessa liðs á löngum tíma. Ég vil
nefna Birgi Bjömsson, Þórarin Eyþórs-
son, Reyni Ólafsson og Hilmar Bjöms-
son. Þó held ég að á engan sé hallað þótt
ég nefni Þórarin og Reyni sem hina
raunverulegu feður liðsins. Þeir unnu frá-
Mulningsvélin samankomin ásamt afmœlisbarninu, Bergi Guðnasyni. Lengi lifir í
gömlum glœðum. (MyndÞ.Þ.)
Bergur Guðnason, nestor Mulningsvél-
arinnar varð 60 ára á dögunum og voru
25.000 manns viðstaddir á þessum merka
degi því Bergur hélt upp á daginn með
því að hotfa á Guðna son sinn spila á
heimavelli sínum í Bolton. Bergur var
kallaður út á völl fyrir leikinn og skal
ósagt látið hvort álioifendur hafi sungið
afmœlissönginn. Altént afhenti Mulnings-
vélin Bergi þetta glœsilega málverk, af
þessum glœsilega manni, á dögunum - í
tilefni áratuganna sex. (Mynd Þ.Þ.)
bærlega saman sem þjálfarar. Þórarinn
með ljúfmennskunni og ítninni (siðgæð-
iseftirlitinu) og Reynir með leikstjóm-
inni og harðstjóminni. Reynir tilkynnti
t.d. að einungis vissir menn hefðu það,
sem hann kallaði skotleyfi. Öðrum var
ekki leyft að skjóta nema í neyð!!!
Þessir tveir urðu fyrstir þjálfara okkar
til þess að uppskera árangurinn af öllu
erfiðinu.
Mulningsvélin endurborin
Strax að ofangreindum bikarleik loknum
settumst við gömlu félagarnir niður og
ræddum málin um lífið og tilveruna „eft-
ir handboltann“. Þetta sama kvöld
ákváðum við félagamir að stofna félags-
skap með okkur og gáfum honum nafnið
Mulningsvélin. Annað nafn kom náttúr-
lega ekki til greina! Við ákváðum að
leggja mánaðarlega í sjóð og halda hópn-
um saman með nýju áhugamáli, sem
hentaði eldri mönnum betur. Þetta
áhugamál var og er enn golf! Allar götur
frá 1985 höfum við félagamir gömlu
stundað golfið af miklu kappi. Sjóður
okkar hefur auðvitað eflst með hverju ári
og nú er svo komið að Mulningsvélin
ásamt mökum ferðast til útlanda annað
hvert ár á kostnað sjóðsins.
Þessi gamli hópur leikur sér ennþá
saman þótt gráu hámnum og kílóunum
fjölgi óneitanlega með hverju árinu. Við
hittumst reglulega, sumir daglega, allt
árið.
Keppnisskapið fær útrás í golfinu og
við verðum alltaf betri og betri í boltan-
um eftir því sem árin líða og minnið vík-
ur fyrir karlagrobbinu um gömul afrek á
vellinum!
Eitt er þó víst. Þessi félagsskapur hef-
ur veitt mér og öllum gömlu félögunum
ómælda ánægju. Menn leika golf af
miklu kappi, sumir daglega yfir sumarið.
Við höldum mörg golfmót, ýmist einir
eða með mökum. Farin er árlega a.m.k.
ein golfferð til Skotlands. Ég þarf víst
ekki að segja lesendum að ekki vantar
keppnina í gömlu mennina í þessum
ferðum frekar en á árum áður! Golfið er
nú orðið jafnmikil ögrun og hvatning til
árangurs og forðum daga í handboltan-
um. Munurinn er hinsvegar sá að golfið
er einstaklingsíþrótt. Nú keppa allir við
alla. Það getur ekki orðið betra fyrir
keppnismennina gömlu!
Mulningsvélin hefur átt því láni að
fagna að geta, vegna sjóðsins okkar
góða, styrkt hin ýmsu málefni innan
Vals. Ekki fer vel á því að fjölyrða um
þennan þátt í starfsemi okkar, en vart
þarf að taka fram hversu mikil ánægja
hefur fylgt því að geta launað okkar ást-
kæra félagi allar stundimar, sem það hef-
ur veitt okkur og þann stóra þátt sem
Valur á í mótun okkar allra sem fulltíða
manna.
Mulningsvélin færir Val sínar innileg-
ustu hamingjuóskir á 90 ára afmælinu og
óskar jafnframt öllum Valsmönnum
gleðilegrar jólahátíðar og farsældar á
komandi árum.
F.h. Mulningsvélarinnar
Bergur, gamli, Guðnason
2001 Valsblaðið
67