Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1928, Side 91

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1928, Side 91
VIÐ SITJUM JÓUN HEIMA 57 og er nú eins og Friðþjófur forð- um. “vargiur í véum.” “Hér hlýtur að vera einliver misskilningur, Hanni minn, sem g-reiða þarf úr. Mér sýndist vín vera í honum í dag, þegar hann kom, og reynzlan hefir kent mér að þá er bezt að láta liann afskifta- lausan. Sé svo, þá verður hann búinn að gleyma flestu í fyrramál- ið, sem gerðist í dag. “Að vísu liafði hann smakkað vín,” svaraði Hannes, “en ekki svo að liann gleymi því, sem okkur fór á milli. Hann man það alt á morgun, og honum var alvara.” “Hvað sagði hann þá svo alvar- legt, að þú getur ekki verið nóttu lengur undir þessu þaki?” “Þú mátt ekid hiðja mig um að rifja upp alt sem við' sögðum, móðir mín. En trú þú mér, eg fer ekki af stað í kvöld vegna noklmrra ákveðinna orða, sem hann kann að hafa sagt, heldur vegna þess, að eg vil með engu móti þurfa að þrátta við hann oft- ar en einusinni, um þetta mál eða önnur. ’ ’ “Jæja, Hanni minn, eg skal ])á ekki segja meira,” sagði móðir lians. “Ráð þín hafa æfinlega gefist okkur vel, og eg ætla að trúa því og treysta, að svo verði enn. Það er þungt nokkuð að verða að skilja við þig svona svip- lega, en svo yrði það nú sjálfsagt jafn þungt á morgun, eða einhvern annan dag.” “Já, elsku mamma mín,” sagði Hannes og lagði handlegg sinn yfir lierðar hennar, “allar skilnað- arstundir eru erfiðar, og engin auguahlik veit eg sem betur sýni hreysti hugans, og von og trú á að alt gangi vel. Þér hefir verið gefinn meiri en meðal skerfur af þessum andlegu öflum og þess •vegna geng eg burtu hress í huga. ’ ’ Klukkustund síðar þegar sólin var að síga niður um skógarbeltin í vestri, kvaddi Iíannes móður sína úti fyrir f ramdyrunum. Hann stakk priki í töskuliöldurnar, vatt henni léttilega um öxl sér og gekk hvatlega leiðar sinnar. Móðir hans stóð í sömu sporum og hreyfði livorki legg eða lið fyr en hávaxnir hrísiunnar á braut- arjaðrinum huldu soninn sjó n hennar. Þá var sem hún vaknaði af svefni. Hún strauk hendi þétt um ennið, gekk svo aftur með hús- inu og inn í það um eldhúsdyrnar, — aðalsarfsviði hennar um æf- ina. Hannes smá lierti gönguna, stik- aði stórum og stikaði ótt, eins og væri hann að reyna að ganga af sér liugsanirnar, sem brutust um í brjósti hans. Hann hafði margs að minnast, margt að íhuga, og margt að álykta. Að álvkta ? En til hvers var það nú? Hami rendi grun í að þeirri byrði yrði nú bráðlega létt af lionum, að mestu. Innan þriggja daga yrði það ein- hverra annaru að álykta, að 1)jóða, —en hans að hlýða. Nú jæja, en þó þeir gætu svift hann ályktunar- valdi um stund, gátu þeir samt aldrei svift hann eigindiug'sunum, og sé hugurinn frjáls eru enda s t á lvarðir múrveggir haldlaust fangelsi. Hugsanir hans voru æstar og feyktust eins og fis í hvirfilbyl, — í allar áttir í senn. Smámsaman
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132
Side 133
Side 134
Side 135
Side 136
Side 137
Side 138
Side 139
Side 140
Side 141
Side 142
Side 143
Side 144
Side 145
Side 146
Side 147
Side 148
Side 149
Side 150
Side 151
Side 152
Side 153
Side 154
Side 155
Side 156
Side 157
Side 158
Side 159
Side 160
Side 161
Side 162
Side 163
Side 164
Side 165
Side 166
Side 167
Side 168
Side 169
Side 170
Side 171
Side 172
Side 173
Side 174
Side 175
Side 176
Side 177
Side 178
Side 179
Side 180
Side 181
Side 182
Side 183
Side 184
Side 185
Side 186
Side 187
Side 188
Side 189
Side 190
Side 191
Side 192

x

Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga
https://timarit.is/publication/895

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.