Stefnir: tímarit um þjóðmál og fleira. - 01.05.1934, Blaðsíða 15

Stefnir]
Lífsskoðanir og stjórnmál.
13
að til þeir komast eitthvað hærra.
En með mannkynssöguna fyrir
augum er full ástæða til þess að
vera þakklátur fyrir, að menn eru
þó komnir þetta, því það hefir
kostað mikla baráttu og marga
fórn að koma þingræðisfyrir-
komulaginu á og séreignarskipu-
laginu á það stig, sem það stend-
ur nú á. Þeir menn, sem börðust
fyrir þeim hugsjónum á sínum
tíma, mættu ,,bylta sér í gröfum
sínum“, er þeir heyra pólitíska
angurgapa og andlega vanskapn-
inga nútímans í hópi Kommúnista
bölva því lýðfrelsi, sem nú ríkir.
Eg get þannig fyrir mitt leyti
gert grein fyrir því, hvers vegna
eg er Sjálfstæðismaður og játað
það hreinskilnislega, að það eru
lífsskoðanir mínar, sem ráða því.
Og eg get þá einnig játað það, að
það er einkum trú mín á eilíft
gildi einstaklingsins, sem eg
byggi þær lífsskoðanir á. Því ef
svo væri, að sál manns væri engin
til, — ef svo væri, að vonir manna
og þrár, trú þeirra og list, snilld
og göfgi væru aðeins hvarflandi
leiftur og sjónhverfingar, — ef
allt það, sem gefur lífinu gildi í
augum vitiborins manns, og allt
það, sem hefur það upp yfir
verzlun um bita og brauð og von-
lítið matarstrit, væru aðeins láta-
læti og leikur barna, — hvaða á-
stæða væri þá til að bera virðingu
fyrir lífinu, hvaða ástæða væri þá
til að bera þá virðingu fyrir sjálf-
um sér, að vilja vera eitthvað
meira en — villidýr. Til hvers
ættu menn þá að vera að trúa á
gildi einhvers málsstaðar? Til
hvers ættu menn þá ekki að
verzla með sannfæringu sína eins
og hverja aðra vöru? Til hvers
ættu menn þá að vera að baka sér
ófrið og jafnvel ofsóknir marga
stund og stundum æfina á enda
vegna undirokaðs málsstaðar? —
Eg er ekki í neinum vafa um,
að þeir, bæði hér á landi og ann-
ars staðar, sem hafa selt sann-
færingu sína „rauðu“ flokkunum
fyrir feit embætti og virðinga-
stöður, hefðu ekki gert það, ef trú
þeirra á eilíft gildi einstaklingsins
hefði verið eitthvað meira en
nafnið tómt. Og eg er sannfærður
um, að megnið af þeirri stjórn-
málaspillingu, sem farið hefir
eins og smitandi sótt yfir löndin
hin síðustu ár, á rót sína að rekja
til þess, að menn hafa farið með
völd og fjárráð, sem héldu, að líf
sitt og annarra manna væri á enda
með líkamsdauðanum. Eg skil
ekki í því, að þeir menn, er við
höfum horft á misnota völd og
fé, hefðu gert það, ef þeir hefðu