Stefnir: tímarit um þjóðmál og fleira. - 01.05.1934, Blaðsíða 94

92
Kraftaverk Andkrists.
[Stefnir
snösina. Og síðast virtist þeim
sem þetta gæti engin önnur verið
en gamla völvan.
Þeir höfðu aldrei séð neitt
svona gamalt, svona veðurbarið
og risavaxið. Þeim stóð uggur af
hinni gömlu konu. Og hefði keis-
arinn ekki verið með í förinni,
mundu þeir allir hafa flúið heim
til hvílna sinna.
,,Það er hún“, hvísluðu þeir
hvor að öðrum, „sem hefir að bak?
sér jafnmörg ár og sandkornin
eru á strönd ættlands hennar.
Hví hefur hún farið úr fylgsni
sínu, einmitt nú í nótt? Hverju
spáir hún keisaranum og ríkinu,
hún, sem ritar spásagnir sínar á
lauf trjánna og veit, að vindurinn
ber véfréttina að eyrum þess, sem
hún er ætluð?“
Þeir voru svo óttaslegnir, að
þeir mundu hafa kastað sér á kné
og snert jörðina með ennum sín-
um bara ef völvan hefði bært á
sér. En hún sat kyrr, sem væri
hún dauð. Hún sat á hækjum sér
á yztu brún klettsins, bar hönd
fyrir augu, eins og hún væri að
skyggnast út í nóttina. Hún sat
þar, eins og hún hefði gengið
upp á hæðina til þess að sjá
betur, eitthvað, sem fram fór 1
fjarska. Hvað skyldi hún sjá á
slíkri nóttu?
í sama bili varð keisarinn og
allir förunautar hans þess varir,
hversu svart myrkrið var. Enginn
þeirra sá þverhandarbreidd fram
fyrir sig. Og hvílík kyrrð, hvílík
þögn. Þeir heyrðu ekki einu sinni
hinn daufa nið Tiberfljótsins.
Það var sem loftið ætlaði að kæfa
þá, kaldur sviti spratt fram á enn-
um þeirra, og hendur þeirra urðu
stirðar og magnlausar. Þeir fundu
að eitthvað skelfilegt hlaut að
vera í vændum.
En enginn vildi láta hræðslu á
sér sjá, þeir sögðu allir við keis-
arann, að þetta væru góð jar-
teikn; náttúran öll héldi andan-
um til að heilsa nýjum guði.
Þeir hvöttu Augustus til að
flýta fómargjörðinni og sögðu,
að valvan gamla hefði án efa stig-
ið upp úr helli sínum af lotningu
við verndarvætt hans.
En hið sanna var, að valvan
gamla var svo sokkin niður í sýn,
að hún vissi alls ekki, að August-
us var kominn upp á Kapitolium.
Hún var í anda hrifin burt til f jar-
lægs lands, og þar fannst henni
hún reika áfram yfir víðlent slétt-
lendi. I myrkrinu rak hún fótinn
hvað eftir annað í eitthvað, sem
hún hélt -að væru þúfur. Hún
beygði sig niður og þreifaði fyr-
ir sér með hendinni. Nei, það