Tímarit Máls og menningar - 01.07.1962, Page 11

TALAÐ VIÐ SKATTHEIMTUMANN UM SKÁLDSKAP
án efa,
að til er „rím“.
Segjum,
að Ijóðlína
endi á orðinu
„ský“,
Þá,
í nœstnæstu línu,
við hermum það ejtir
og skjótum inn
einhverju:
dúddelídúddelí-dí.
Á yðar máli
er rímið
víxill.
Skal borgast í nœstnœstu línu! —
það er regla.
Og svo er leitað
eftir smámynt viðskeyta og endinga
í tœmdum kassa
sagna-
og fallorðabeyginga.
Hafizt handa
við að stinga
vissu orði inní línuna,
en það passar ekki þarna —
svo er þrýst á og það brotnar.
Borgarí skattheimtumaður,
þvi megið þér trúa,
skáld
eyða kynstrum og fimum í orð.
Á máli okkar
er rímið
tunna.
Tunna af dýnamíti.
Línan
tundurþráður.
Línan brennur til enda,
línan spríngur, —
erindi springur
og með því borgin
í loft upp.
Hvar er að fá
og hvað kosta
201