Breiðfirðingur - 01.04.1957, Síða 11

BREIÐFIRÐINGUR
9
með kjötsúpu fyrir hverja tvo okkar, og áttu báðir að eta
úr skálinni í einu. Þetta mun hafa tíðkazt áður fyrr, jafn-
vel að fleiri en tveir ætu úr sömu skál, en þetta var aflagt
fyrir mína daga, og hef ég aldrei komizt í slíkt hvorki
fyrr né síðar. Annað, sem mér þótti all nýstárlegt, var að-
ferð sú, sem Jón bóndi Halldórsson hafði við að velja einn
sauð, sem við seldum honum. Þreifaði hann á rófu kind-
anna, en hvergi annars staðar, og máttum við leiða til
hans marga sauði, áður en hann fann skepnu, sem honum
líkaði. Hef ég aldrei vitað slíkri aðferð beitt við val slátur-
fénaðar, nema í þetta eina skipti.
Morguninn eftir var féð féð rekið saraan og síðan haldið
á stað til Isafjarðar, og komum við þangað um hádegi.
Var féð þar látið í rétt og síðan byrjað að selja. Mjög
misjafnt var, hversu vel fjársalan gekk í ferðum þessum.
Stundum seldist allt upp á skömmum tíma, og höfðum við
þá varla við að afgreiða kindurnar, en stundum gekk salan
treglega, og var það þá, að við urðum að selja uppskorið,
eins og ég hef áður getið. Fyrir kom það líka, að reka
þurfti leifarnar af rekstrinum út í Hnífsdal. Aldrei var það
þó í þeim ferðum, sem ég var með í. Allt var selt gegn
staðgreiðslu. Dilkar á 10 krónur lægst, stundum lítið eitt
hærra, og veturgamlar kindur á 12 krónur. Verðið á kjöt-
inu var 18 til 22 aurar og mörinn á 35 aura pundið. Hæsta
verð, sem fékkst, var fyrir gamla sauði og geldar ær, gat
það komizt upp undir 25 krónur. Pundið í gærum var 25
til 30 aurar. Slátrið var selt á eina krónu lægst og þaðan
af hærra, ef kindurnar voru vænar. Bezt gekk jafnan að
selja mörinn og svo slátrið. Gærurnar var jafnan hægt að
selja kaupmönnum, og greiddu þeir þær í peningum. Erfið-
ast var að selja kjötið, þegar selt var uppskorið.
Á Isafirði var staðið við í einn og hálfan dag. Heim var
svo haldið með áætlunarbátnum, sem þá gekk um Isafjarð-