Breiðfirðingur - 01.04.1957, Page 49

BREIÐFIRÐINGUR
47
var títt, komst hann í kast við fisk einn mikinn, sem hann
hugði beinhákarl vera, og bar af honum sigur með nauð-
um, eins og Egill af Atla skamma. Eftir það fékk hann
oft tryllingsköst. Varð honum þá oft að orði: „Hann ætlaði
að drepa mig, bölvað beinið.“ Bær Gvendar var og kall-
aður Beinið. Tóku menn oft svo til orða: „beinið í Bein-
inu“, þegar tilrætt var um Gvend.
Síðast talinn, en ekki síztur, er Brynki höfðingi. Hann
átti til höfðingja að telja í allar áttir. í beinan legg kvaðst
hann vera kominn frá Birni Péturssyni í Oxl og hafði erft
öxi hans hina miklu, sem nú var ágætust vopna. Nokkuð
var honum farin að förlast sjón fyrir aldurs sakir. Einkum
ef heiðskírt var og sólríkt.
Bæ Brynka kölluðu Hólmarar Höfuðlausn.
Allir þessir foringjar, sem nú eru taldir, höfðu hver um
sig mikla sveit röskra drengja. Hélt nú allur herinn upp
að smiðju Landsynnings að fá sér vopn. Var þar og um
auðugan garð að gresja, hamrar, tengur, ljáspíkur, skeifna-
brot og margt fleira. Gerðu þeir rask mikið í smiðjunni
og tjón eigandanum.
Stóri Koddi tók klumbu eina mikla, sem lá þar utan
dyra, og reiddi um öxl. Stjáni snjalli þreif lambslungu,
sem lágu á smiðjuveggnum. Hafði Landsynningur aflað sér
þeirra á blóðvelli um daginn. Kvað Stjáni að blinda mætti
dýrið með þeim, ef snjallt væri miðað högginu.
Þegar herinn hafði vopnazt, bar þar að Einar í Ási.
Spurði hann Landsynning eftir hrút sínum, Móra. Hann
finndist ekki heima. Hélt að kannske hefði hann rásað
þangað, því að sauðkindin væri gjörn að ana á vindinn.
En hætta var á að hann rynni saman við sláturfé, en þá
var hann honum tapaður. Kaupmenn voru ekki vanir að
misnota höpp sín.
Ekki hafði Ólafur orðið hrútsins var.