Breiðfirðingur - 01.04.1957, Page 57

BREIÐFIRÐINGUR
55
Mjólka var ei mikil þraut,
merkið bar þess vottinn,
ætti ég að elda graut
allt varð fast við pottinn.
Sízt varð kökugerðin góð,
gat ei temprazt hitinn,
svo hjá urðu sverðarjóð
svartar mjög á litinn.
Eldhúsvinnu ei vanur er
og vera inni að degi.
Betur kynni bauga ver
blautu að sinna heyi.
Einn ég máttlaus er við slátt,
um þó hátt ei lesi.
Oft á bágt með baslið þrátt
búið smátt í Nesi .
Sléttubandavísa.
Vísu þessa yrkir Júlíus fyrir munn Jóns Thorbergs.
Mínar dangast illa ær
allar svangar verða.
Þínar strangar fyllast fjær
fjallaganginn herða.
Um Jón Thorberg og œmar.
Eitt sumar voru Júlíus og Jón við slátt sem oftar. Var
grasleysi og höfðu þeir fengið leigðar slægjur hjá Sigurði á
Auðshaugi á svonefndum Seljamvrum. Fara hér á eftir
orðaskipti þeirra yfir slættinum og vísur þær, sem Júlíus
gerði í tilefni af því. Það er Júlíus, sem segir frá: