Úrval - 01.02.1948, Side 119

Úrval - 01.02.1948, Side 119
TILLOTSON-SAMSÆTIÐ 117 aði og bað í einu. Mér þótti alveg nóg um. En hann var dásamleg- ur maður, mikill maður. Við sjá- um ekki hans líka aftur. Skáldið hefur á réttu að standa eins og venjulega. En það er langt síð- an þetta var, fyrir yðar minni, herra Spode.“ „Ja, ég er nú ekki eins gamall og ég var,“ sagði Spode, í von Um að hann gæti komið hinni spaklegu mótsögn sinni að. En Tillotsson hélt áfram að láta dæluna ganga, án þess að taka eftir innskotinu. „Það er ákaflega langt síðan. En þegar ég horfi um öxl, þá finnst mér ekki vera liðnir nema einn eða tveir dagar síðan. Ein- kennilegt, að manni skyldi finn- ast hver einstakur dagur vera svona langur, en þegar þeir koma allir saman, eru þeir styttri en klukkustund. En hvað ég sé Haydon greinilega fyrir mér, þegar hann var að ganga um gólf! Ég sé hann miklu greinilegar en yður, herra Spode. Augu minninganna daprast ekki. En sjón mín er að skána, það get ég sagt yður, hún skánar dag frá degi. Bráðum get ég séð öklana.“ Hann hló, og hlátur hans var eins og hljómur í brost- inni bjöllu. „Og bráðlega,“ hélt Tillotson áfram, „fer ég að mála aftur. Ó, herra Spode, ég er sér- staklega heppinn. Ég trúi á heppnina og treysti henni. Og hvað er annars heppni, þegar öllu er á botninn hvolft? Ekk- ert annað en forsjón, þrátt fyrir „Uppruna tegundanna“ og allt það. Hve lárviðarskáldið hafði rétt fyrir sér, þegar það sagði, að það væri meiri trú í heiðar- legum efa heldur en öllu .. . hm, ... hm, þér skiljið. Ég skoða yð- ur, herra Spode, sem sendiboða forsjónarinnar. Koma yðar veld- ur straumhvörfum í lífi mínu, hún er upphaf betri tíma. Vitið þér, að eitt hið fyrsta, sem ég ætla að kaupa mér, þegar ég fer að efnast aftur, er broddgöltur.“ „Broddgöltur, herra Tillot- son?“ „Já, vegna veggjalúsanna. Það er ekki til betra ráð gegn veggjalúsum en broddgöltur. Hann étur þær, þangað til hon- um verður illt eða hann drepst af ofáti. Þetta minnir mig á þá daga, þegar ég sagði vesalings kennaranum mínum, honum Haydon — í gamni, auðvitað — að hann ætti að senda mynd af Jóhanni konungi, þar sem hann er að deyja úr ofáti, til vegg- skreytingar á hinu nýja þing-
Side 1
Side 2
Side 3
Side 4
Side 5
Side 6
Side 7
Side 8
Side 9
Side 10
Side 11
Side 12
Side 13
Side 14
Side 15
Side 16
Side 17
Side 18
Side 19
Side 20
Side 21
Side 22
Side 23
Side 24
Side 25
Side 26
Side 27
Side 28
Side 29
Side 30
Side 31
Side 32
Side 33
Side 34
Side 35
Side 36
Side 37
Side 38
Side 39
Side 40
Side 41
Side 42
Side 43
Side 44
Side 45
Side 46
Side 47
Side 48
Side 49
Side 50
Side 51
Side 52
Side 53
Side 54
Side 55
Side 56
Side 57
Side 58
Side 59
Side 60
Side 61
Side 62
Side 63
Side 64
Side 65
Side 66
Side 67
Side 68
Side 69
Side 70
Side 71
Side 72
Side 73
Side 74
Side 75
Side 76
Side 77
Side 78
Side 79
Side 80
Side 81
Side 82
Side 83
Side 84
Side 85
Side 86
Side 87
Side 88
Side 89
Side 90
Side 91
Side 92
Side 93
Side 94
Side 95
Side 96
Side 97
Side 98
Side 99
Side 100
Side 101
Side 102
Side 103
Side 104
Side 105
Side 106
Side 107
Side 108
Side 109
Side 110
Side 111
Side 112
Side 113
Side 114
Side 115
Side 116
Side 117
Side 118
Side 119
Side 120
Side 121
Side 122
Side 123
Side 124
Side 125
Side 126
Side 127
Side 128
Side 129
Side 130
Side 131
Side 132

x

Úrval

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.