Úrval - 01.10.1972, Síða 12

10
ÚRVAL
haft rétt fyrir sér i sinum viðskiptum.
Sögur af slikum manneskjum berast
mann frá manni i kauphöllunum og á
skrifstofum miðlaranna, þar til þær
eru orðnar að helgisögum og þegar
hann byrjaði að segja frá litla
gráhærða manninum, sem aldrei hafði
gizkað skakkt á, bjóst ég við, að þar
væri um eina slika að ræða. En svo
vaknaði hjá mér áhuginn.
Þetta var margslungin saga. Litli
maðurinn hafði komið i skrifstofu
miðlarans fyrir 15 árum með þrjú
þúsund dollara (um 260 þús. krónur) i
reiðufé, sem var sparifé hans eftir
ævilangt strit við pipulagningar. Kona
var látin og börnin komin á legg og
farin að heiman. Hann hafði alltaf
langað til að veðja ögn á verðbréf, og
núna, þegar hann hafði engan til að
hugsa um, nema sjálfan sig, ákvað
hann að láta undan spilafikninni. Hann
trúði þvi, eins og hann skýrði sjálfur
frá,að hann væri gæddur einhverjum
yfirskilvitlegum hæfileikum.
Gamli maðurinn veðjaði og vann.
Nær allar hans ágizkanir reyndust
ótrúlega réttar. Hann keypti, meðan
markaðurinn var i lágmarki, og seldi,
þegar verðið hafði verið sprengt upp.
Hann keypti verðbréf i Inland Steel á
25 dollara hvert 1958 og seldi á 53
dollara ári seinna. Hann keypti
veröbréf i Kinney National á 9 dollara
1962 og seldi þau á 22 dollara 1963.
Hann var nær óskeikull. Og honum
tókst næstum að ná þvi algilda en
fáránlega ,,Wall Street markmiði”, að
tvöfalda eigur sinar ár hvert. 3.000
dollararnir hans uxu upp i 800 dollara.
dollara.
Ég nauðaði á miðlaranum, þar til
hann tók fyrir mig bréf til gamla
mannsins. Þar skýrði ég út, að ég væri
blaðamaður, sem hefði áhuga á yfir-
skilvitlegum hæfileikum, og hvernig
hægt væri að beita þeim á verðbréfa-
markaðnum. Og þótt ég væri ekki
beinlinis sannfærður um tilveru
þeirra, þá langaði mig til þess að
leggja fyrir hann nokkrar spurningar.
Hann hét T.O.Tulley. Og eins og ég
hafði vonað, var hann sæll yfir árangri
slnum og ákafur að leyfa öðrum að
njóta góðs af vizku sinni.
Við mæltum okkur mót iveitingastofu
Delmonicos, skammt frá Kauphöllinni
i New York.
,,Ég kem niður i Strætið næstum
hvern einasta dag,” byrjaði hann, þar
sem við stóðum við barinn. ,,Ég geng
um og finn, jæja, „anda að mér and-
rúmsloftinu,” eins og ég býst við, að
þú mundir orða það. Nú veit ég, að þú
ætlar að spyrja mig hvers konar
„andrúmsloft ,, þetta er, en þótt ég sé
allur af vilja gerður, þá get ég ekki
sagt, hvað þetta er. Hinsvegar hef ég
mlnar hugmyndir um, hvað þarna á
sér stað, og ég skal segja þér frá
þeim”. „Það þætti mér vænt um.”
„Jæja, eigum við þá að setjast?”
Við settumst við borð. Gamli
maðurinn drakk likjör og vatn og
dreypti á þvi i makindum. „Það er min
hugmynd, að ég sé gæddur einhverju
næmi fyrir fjarhrifum. Sjáðu til. Allt
sem kemur til með að gerast á verð-
bréfamarkaðnum á morgun, hafa
menn þegar ákveðið með sér I dag.
Skilurðu mig? Ég á við, að ætli einhver
sér að kaupa þúsund hluti i Honeywell
á morgun, þá sé hann að velta þvi fyrir
sér i dag og núna i kvöld. Hugmyndin
er á sveimi i kollinum á honum. Og
annar náungi kann að sitja einhvers
staðar og vera að hugsa um að selja
Honeywell einhverntima siðar i
vikunni, ef verðið hækkar um svo og
svo mikið. Tölurnar sem birtast á
sýningurbandinu i kauphöllinni á
morgun eru að mestu leyti afleiðing