Úrval - 01.10.1972, Síða 95

ÚRVAL
93
löndin óskuðu ef til vill ekki beinlínis
eftir fjölleikahússýningu, en þau
óskuöu áreiðanlega eftir sannkallaðri
fyrsta flokks kjötkveðjuhátið, og þar
átti Prinsinn af Wales að leika fjörugt,
breytilegt hlutverk á eðlilegan hátt.
Það voru tugir þúsunda á götum
Quebecborgar, er ég kom þangað I
sólskini siðari hluta dags.
Ég ók upp til kastalans i opnum bil i
fylgd Hertogans af Devonshire. Mér
var vissulega ekkert nýnæmi i að sjá
mannþyrpingu. En mannþyrpingin,
sem ég hitti fyrir i Quebec og siðar um
gervallt Kanada, reyndist svo
framtakssöm og áköf, að hún kom mér
stundum fyrir sjónir sem ógnþrungið
fyrirbrigði.
Fólkið var stjórnlaust og næstum
grimmt i ákveðni sinni að svala for-
vitni sinni um mig. Það ruddist aftur
og aftur i gegnum lögregluraðirnar og
sópaöi þeim burt.
Ótti um öryggi.
Það reif i vasaklútinn minn. Það
reyndi að rifa hnappana af jakkanum
minum. Þetta allt var að visu
velkomin sönnun þess að brezka
konungsfjölskyldan væri velmetin I
hinum fjarlægustu hlutum Brezka
Heimsveldisins, en þó fór svo, að ég
tók ekki aðeins að óttast um mitt eigið
öryggi, heldur einnig um öryggi
Kanadamanna sjálfra.
Enginn var jafnmikið skelfdur
vegna þessarar ofsafengnu vinsemdar
og vesalings gamli Sir Joseph Pope, en
mannfjöldinn var hókstaflega að ræna
mér úr „öruggum og reyndum hönd-
um hans”.
Hættum boðið heim.
Ég var dálitið kviðinn, en það var
aðeins vegna þess, að ég hafði sann-
færzt um, að verið væri beinlinis að
bjóða hættunum heim með hinum
hátfðlegu skrautreiðum eftir stræt-
unum, sem Sir Joseph Pope hafði
skipulagt. Reiðhestarnir og vagn-
hestarnir í Kanada voru óvanir þess
háttar vinnu, og það var stöðugt hætta
á, að þeir yrðu hræddir og fældust.
Ég gat ekki sannfært Sir Joseph né
Sir Henry um, hve vituriegt væri að
hætta við þessi úreltu og óáreiðanlegu
farartæki, þótt nokkrum sinnum lægi
við slysum.
Það þurfti hættulegan atburð i
Toronto til þess að brjóta mótstöðu
þeirra á bak aftur. Samband Fyrr-
verandi Kanadiskra Hermanna
úr Heimsstyrjöldinni hafði undirbúið
stórkostlega skrautreið fyrir mig eftir
götum borgarinnar, en þá áttu 27.000
fyrrverandi hermenn að safnast
saman á sýningarsvæðinu. Mitt hlut-
verk krafðist þess, að ég stigi á
hestbak, riði meðfram röðum þeirra
og siðan alvarlegur I bragði að palli
öðrum megin svæðisins. Þar átti ég að
stiga af baki, ganga upp þrepin og
halda ræðu.
Nú gerðist það, sem ég hafði óttazt,
að gerast myndi. Um leið og ég kom I
ljós á sýningarsvæðinu, riðluðust raðir
hinna fyrrverandi hermanna, og þeir
ruddust að mér hrópandi og æpandi i
hyllingarskyni.
Mannkösin gleypti mig.
Fyrst sýndi hesturinn alveg
aðdáunarverða sjálfsstjórn. En svo
fann ég, að hann tók að titra, er mann-
mergðin gleypti okkur báða. Hann
hefði ekki getað prjónar og ruðzt
burt, jafnvel þótt hann hefði
æskt þess af eðlisávisun sinni, þvi
mannmergðin hélt honum rigföstum
likt og I skrúfstykki væri.
Siðan var mér lyft af baki af
sterkum höndum, áður en mig varði.