Úrval - 01.10.1972, Blaðsíða 101

ÚRVAL
99
ingartré i skemmtigarðinum Central
Park i Nýju Jórvik, likt og afi minn
hafði gert, er hann heimsótti Ameriku
I hið eina skipti árið 1860, skömmu
•áöur en Borgarastyrjöldin
(Þrælastriðið) I Bandarlkjunum
brauzt vlt.
Það er aöeins hægt að kenna mér um
einn litinn ósigur i ferðalaginu, að
minnsta kosti stjórnmálalega skoðað.
Mér tókst aldrei að brjótast algerlega i
gegnum varnargarð þann, sem Hylan
borgarstjóri hlóð um sig. Hann var
hræddur við að móðga sina irsku
kjósendur og forðaðist þvi allt annað
samband viö mig en þaö samband viö
hinar opinberu móttökur, sem kurt-
eisin ein gerði óhjákvæmilegt.
Konungurinn var forvitinn.
Faðir minn hafði aldrei heimsótt
Bandariki Norður-Ameriku og spurði
mig þvi margs um hin ýmsu undur
Ameriku, er ég kom aftur heim til
Stóra Bretlands. Hann spurði mig um
hæö skýjakljúfanna i New York,
fjöldann af bifreiðunum á götunum,
ágæti miðstöðvarhitunarkerfanna og
fjölda starfsfólksins, sem ynni i Hvita
Húsinu.
En forvitnastur var hann um áhrif
vinbannsins á amerlskt lif. Hann var
sjálfur bindindismaður, en honum
fannst það svivirðilegt af stjórn
nokkurs lands að reyna að stjórna
liferni þegna sinna á þennan hátt.
Sopi af whisky.
En ég held að honum hafi þótt
skemmtilegust leirvisa þessi, er ég
heyrði I einum kanadiska landa-
mærabænum, af öllum þeim upplýs-
ingum, sem ég flutti heim með mér:
Tuttugu og fjórir Ameríkanar,
sem fengu ekki deigan dropa,
skutust norður I Bretaveldi,
til að súpa vænan sopa.
Er viskýið tók aö verma hjörtu,
þeir sungu meö yl i hverjum maga:
„Guð blessi hána Ameriku,
og Bretakonung alla daga.”
Þrem og hálfum mánuði siðar lagði
ég af stað á „Frægðinni” að nýju. Nú
var förinni heitiö til fjarlægustu
samveldislandanna, Astraliu og Nýja
Sjálands, en ég kom við á fjölmörgum
stöðum i báðum leiðum. Ég var sjö
mánuði I förinni og kom örmagna
heim aftur, hálfdauður af góðvild,
gestrisni og ákafa fólksins.
Slðan eyddi ég ári I Bretlandi I
refaveiöar og siaukin og marg-
breytileg opinber störf, en að þeim
tima loknum lagði ég af stað i þriðju
konunglegu förina. I þeirri för
komst ég um allt Indland og áfram til
Burma, Malakkaskagans, Hong-Kong,
Japans og Filippseyja.
Fjórar ferðir.
Fjóröu og siöustu opinberu förina fór
ég á beitiskipinu „Vörninni”
(Repulse) áriö 1925. I þeirri för fór ég
til brezku nýlendnanna i Vestur-
Afriku, Suður-Afrikusamveldisins
ásamt Norður- og Suður-Rhodesiu.
Sföan fór ég yfir Suður-Atlantshafið til
Suöur-Amerlku, en þar heimsótti ég
fyrir hönd stjórnarinnar þrjá
þýöingarmikla viðskiptavini lands
mins, - Argentinu, Chile og Uruguay.
Ég fór allar þessar fjórar ferðir á
sex ára timabili, og I feröum þessum
komst ég til næstum 50 mismunandi
landa og nýlendna og ferðaðist
samtals 150.000 milna vegalengd, sem
jafngildir sex hringferðum umhverfis
jörðina.