Úrval - 01.10.1972, Side 115

ÚRVAL
113
þjálfun. Ég beitti öllum þeim
röksemdum, er sá maöur getur komiö
meö, sem er ákveöinn i aö láta ekki
aftra sér frá þvi aö gera þaö sem
hann hefur ánægju af aö gera.
Voriö var þegar komiö. Timabil,
löngu veöreiöanna var lokiö i þetta
sinn, og þetta vandámál hvarf sýnum
og kom ekki fram i dagsljósiö aftur
fyrr en eftir fimm_áf.
Áriö 1924 reyndist ekki veröa mér
neitt happaár, hvaö hestana snerti.
Þetta sumar var landskeppnin i póló á
milli Stóra Bretlands og Band-
arikjanna haldin á velli Engjalækj-
arklúbbsins úti á Lönguey, og ég
sigldi yfir Atlandshafiö til þess aö
horfa á keppnina.
Fyrsti áreksturinn.
Bandarisku ævintýrin min, sem ég
lenti i þar á eftir, uröu tilefni þess, sem
kalla mætti fyrsta áreksturinn minn
og brezkra afturhaldskenndra
skoöana á samskiptum minum viö
bandarisict fólk.
Ég hélt til Syosset úti á Lönguey,
eftir aö ég haföi heimsótt Calvin
Coolidge forseta i Washington. Þarna i
kring var krökt af fögrum húsum,
velhirtum grasflötum, einkasund-
laugum og einkabryggjum fyrir
skemmtisnekkjur.
Hinar amerisku lifshorfur minar
voru mjög ánægjulegar, og nálægð
Nýju Jórvikur var trygging fyrir, að
ég gæti eytt þeim stundum, er ekki
voru helgaðar pólóiþróttinni, til að
seðja forvitni mina um hin
margbreytilegu athafnasvið þessarar
miklu borgar.
Einkastrið ofurstans við England.
Auðvitað voru mér haidnar
iburðarmiklar veizlur og boð. Og ég
var tekinn að óska sjálfum mér til
hamingju með hiö litla framlag mitt til
aö má að nokkru út andbrezka
híeypidóma i Bandarikjunum, þegar
viss tegund ritstjórnargreina tók að
birtast i dagblaðinu Chicago Tribune.
McCormick ofursti háöi um þær
mundir eina af einkastyrjöldum sinum
viö England, og hafði nærvera min úti
á Lönguey augsýnilega vakiö tor-
tryggni hans. Ofurstann grunaöi, að
pólókeppnin væri samsæri til aö auka
hróöur Bretlands. Hafi svo veriö,
misheppnaöist þaö samsæri
hrapalega. Ameriska liðiö vann
yfirgnæfandi sigur.
Gestrisni i ævíntýralegum mæli
í augum minum voru Bandarikin
það land, þar sem ekkert var
ómögulegt. Og sú gestrisni, sem veitt
var úti á Lönguey, varð ekki til þess að
breyta þessari hugmynd minni.
Sumar af veizlunum, sem haldnar
voru mér til heiðurs, voru ævin-
týralegar. Liklega hefur hin
stórkostlegasta veriö sú, sem hinn nú
látni hr. Calarence H. Mackay hélt
mér að sveitasetri sinu,—-Hafnarhæð.
Setrið var eftirliking af frönsku
sveitasetri. Það stóð efst uppi á
skógivöxnum hálsi, sem snéri út að
Löngueyjarsundi. Listmunirnir einir,
sem þar voru, hefðu nægt til að fylla
venjulegt safn.
Skrautsýning aö nóttu til.
Málverk, veggteppi, gamalt postulin
og hertýgi voru reyndar ósköp venju-
leg á brezkum sveitasetrum. En hið
undrunarveröa var, að hér gat að lita á
sama setrinu badminton
velli, fimleikahús, sundlaug innan
dyra og gufubaðsal.
Gestirnir tóku að streyma að til